Skip to main content

चतुर्थ स्कन्ध · अध्याय 28

पुरंजन का अगले जन्म में स्त्री बनना

अध्याय 27अध्याय-सूचीअध्याय 29

श्लोक 1 (bhagavata.4.28.1)

नारद उवाच सैनिका भयनाम्नो ये बर्हिष्मन् दिष्टकारिणः । प्रज्वारकालकन्याभ्यां विचेरुरवनीमिमाम् ॥ 28.1 ॥

nārada uvāca sainikā bhaya-nāmno ye barhiṣman diṣṭa-kāriṇaḥ prajvāra-kāla-kanyābhyāṁ vicerur avanīm imām

नारद ने कहा — हे बर्हिष्मन्! भय नामक उस राजा के, विधाता के आदेश का पालन करने वाले वे सैनिक, प्रज्वार और कालकन्या के साथ इस समस्त पृथ्वी पर विचरण करने लगे।

श्लोक 2 (bhagavata.4.28.2)

त एकदा तु रभसा पुरञ्जनपुरीं नृप । रुरुधुर्भौमभोगाढ्यां जरत्पन्नगपालिताम् ॥ 28.2 ॥

ta ekadā tu rabhasā purañjana-purīṁ nṛpa rurudhur bhauma-bhogāḍhyāṁ jarat-pannaga-pālitām

हे राजन्! उन्होंने एक दिन अत्यंत वेग से पुरंजन के उस नगर को घेर लिया, जो सांसारिक भोगों से समृद्ध था और अब वृद्ध हो चुके उस सर्प द्वारा रक्षित था।

श्लोक 3 (bhagavata.4.28.3)

कालकन्यापि बुभुजे पुरञ्जनपुरं बलात् । ययाभिभूतः पुरुषः सद्यो निःसारतामियात् ॥ 28.3 ॥

kāla-kanyāpi bubhuje purañjana-puraṁ balāt yayābhibhūtaḥ puruṣaḥ sadyo niḥsāratām iyāt

कालकन्या ने भी बलपूर्वक पुरंजन के नगर पर अधिकार कर लिया — जिस पुरुष को वह ग्रस लेती है, वह तत्काल निःसार हो जाता है।

श्लोक 4 (bhagavata.4.28.4)

तयोपभुज्यमानां वै यवनाः सर्वतोदिशम् । द्वार्भिः प्रविश्य सुभृशं प्रार्दयन् सकलां पुरीम् ॥ 28.4 ॥

tayopabhujyamānāṁ vai yavanāḥ sarvato-diśam dvārbhiḥ praviśya subhṛśaṁ prārdayan sakalāṁ purīm

जब वह इस प्रकार सब ओर से नगर को ग्रस रही थी, तब यवन-सैनिक द्वारों से प्रवेश कर उस सम्पूर्ण नगर को अत्यंत पीड़ित करने लगे।

श्लोक 5 (bhagavata.4.28.5)

तस्यां प्रपीड्यमानायामभिमानी पुरञ्जनः । अवापोरुविधांस्तापान् कुटुम्बी ममताकुलः ॥ 28.5 ॥

tasyāṁ prapīḍyamānāyām abhimānī purañjanaḥ avāporu-vidhāṁs tāpān kuṭumbī mamatākulaḥ

नगर के इस प्रकार पीड़ित होने पर, अभिमानी, कुटुम्ब में आसक्त और ममता से आकुल पुरंजन अनेक प्रकार के संतापों में पड़ गया।

श्लोक 6 (bhagavata.4.28.6)

कन्योपगूढो नष्टश्रीः कृपणो विषयात्मकः । नष्टप्रज्ञो हृतैश्वर्यो गन्धर्वयवनैर्बलात् ॥ 28.6 ॥

kanyopagūḍho naṣṭa-śrīḥ kṛpaṇo viṣayātmakaḥ naṣṭa-prajño hṛtaiśvaryo gandharva-yavanair balāt

उस कन्या द्वारा आलिंगित होकर वह अपनी सारी शोभा खो बैठा; दीन, विषयासक्त और बुद्धिहीन हुआ वह गन्धर्वों और यवनों द्वारा बलपूर्वक अपने ऐश्वर्य से वंचित कर दिया गया।

श्लोक 7 (bhagavata.4.28.7)

विशीर्णां स्वपुरीं वीक्ष्य प्रतिकूलाननादृतान् । पुत्रान् पौत्रानुगामात्याञ्जायां च गतसौहृदाम् ॥ 28.7 ॥

viśīrṇāṁ sva-purīṁ vīkṣya pratikūlān anādṛtān putrān pautrānugāmātyāñ jāyāṁ ca gata-sauhṛdām

अपने नगर को इस प्रकार जीर्ण-शीर्ण होते, अपने पुत्रों, पौत्रों, अनुचरों और मंत्रियों को प्रतिकूल तथा अनादरपूर्ण होते, और अपनी पत्नी के स्नेह को समाप्त होते देखकर —

श्लोक 8 (bhagavata.4.28.8)

आत्मानं कन्यया ग्रस्तं पञ्चालानरिदूषितान् । दुरन्तचिन्तामापन्नो न लेभे तत्प्रतिक्रियाम् ॥ 28.8 ॥

ātmānaṁ kanyayā grastaṁ pañcālān ari-dūṣitān duranta-cintām āpanno na lebhe tat-pratikriyām

स्वयं को उस कन्या द्वारा ग्रस्त और पंचाल के लोगों को शत्रुओं से दूषित देखकर, वह अनंत चिंता में पड़ गया, किन्तु उसका कोई उपाय न पा सका।

श्लोक 9 (bhagavata.4.28.9)

कामानभिलषन्दीनो यातयामांश्च कन्यया । विगतात्मगतिस्नेहः पुत्रदारांश्च लालयन् ॥ 28.9 ॥

kāmān abhilaṣan dīno yāta-yāmāṁś ca kanyayā vigatātma-gati-snehaḥ putra-dārāṁś ca lālayan

वह दीन होकर उन भोगों की चाह करता रहा जिन्हें उस कन्या ने पहले ही निःस्तेज कर दिया था; अपने वास्तविक स्वरूप और गंतव्य से अनजान, वह अपने पुत्रों और पत्नी को दुलारता रहा।

श्लोक 10 (bhagavata.4.28.10)

गन्धर्वयवनाक्रान्तां कालकन्योपमर्दिताम् । हातुं प्रचक्रमे राजा तां पुरीमनिकामतः ॥ 28.10 ॥

gandharva-yavanākrāntāṁ kāla-kanyopamarditām hātuṁ pracakrame rājā tāṁ purīm anikāmataḥ

गन्धर्वों और यवनों से आक्रांत और कालकन्या से रौंदे गए उस नगर को राजा अब त्यागने लगा — यद्यपि उसकी ऐसी कोई इच्छा नहीं थी।

श्लोक 11 (bhagavata.4.28.11)

भयनाम्नोऽग्रजो भ्राता प्रज्वारः प्रत्युपस्थितः । ददाह तां पुरीं कृत्स्नां भ्रातुः प्रियचिकीर्षया ॥ 28.11 ॥

bhaya-nāmno ’grajo bhrātā prajvāraḥ pratyupasthitaḥ dadāha tāṁ purīṁ kṛtsnāṁ bhrātuḥ priya-cikīrṣayā

भय नामक उस राजा का बड़ा भाई प्रज्वार वहाँ आ पहुँचा, और अपने भाई को प्रसन्न करने की इच्छा से उसने उस सम्पूर्ण नगर को जला डाला।

श्लोक 12 (bhagavata.4.28.12)

तस्यां सन्दह्यमानायां सपौरः सपरिच्छदः । कौटुम्बिकः कुटुम्बिन्या उपातप्यत सान्वयः ॥ 28.12 ॥

tasyāṁ sandahyamānāyāṁ sapauraḥ saparicchadaḥ kauṭumbikaḥ kuṭumbinyā upātapyata sānvayaḥ

जब वह नगर इस प्रकार जल रहा था, तब वह गृहस्थ राजा अपने नगरवासियों, सामग्री, कुटुम्ब और परिवार सहित संताप से जलने लगा।

श्लोक 13 (bhagavata.4.28.13)

यवनोपरुद्धायतनो ग्रस्तायां कालकन्यया । पुर्यां प्रज्वारसंसृष्टः पुरपालोऽन्वतप्यत ॥ 28.13 ॥

yavanoparuddhāyatano grastāyāṁ kāla-kanyayā puryāṁ prajvāra-saṁsṛṣṭaḥ pura-pālo ’nvatapyata

यवनों द्वारा अपने ही निवास-स्थान से अवरुद्ध, और नगर के कालकन्या द्वारा ग्रस्त तथा प्रज्वार की अग्नि से व्याप्त होने पर, नगर का वह रक्षक सर्प अत्यंत संतप्त हुआ।

श्लोक 14 (bhagavata.4.28.14)

न शेके सोऽवितुं तत्र पुरुकृच्छ्रोरुवेपथुः । गन्तुमैच्छत्ततो वृक्षकोटरादिव सानलात् ॥ 28.14 ॥

na śeke so ’vituṁ tatra puru-kṛcchroru-vepathuḥ gantum aicchat tato vṛkṣa- koṭarād iva sānalāt

अत्यंत कष्ट में काँपता हुआ वह उसकी रक्षा करने में असमर्थ हो गया, और जैसे कोई सर्प जलते हुए वृक्ष के कोटर से निकलना चाहे, वैसे ही वह वहाँ से निकल जाना चाहने लगा।

श्लोक 15 (bhagavata.4.28.15)

शिथिलावयवो यर्हि गन्धर्वैर्हृतपौरुषः । यवनैररिभी राजन्नुपरुद्धो रुरोद ह ॥ 28.15 ॥

śithilāvayavo yarhi gandharvair hṛta-pauruṣaḥ yavanair aribhī rājann uparuddho ruroda ha

हे राजन्! जब गन्धर्वों द्वारा उसका पौरुष हर लिया गया और उसके अंग शिथिल पड़ गए, और वह शत्रुभूत यवनों द्वारा चारों ओर से घिर गया, तब वह फूट-फूटकर रोने लगा।

श्लोक 16 (bhagavata.4.28.16)

दुहितृः पुत्रपौत्रांश्च जामिजामातृपार्षदान् । स्वत्वावशिष्टं यत्किञ्चिद् गृहकोशपरिच्छदम् ॥ 28.16 ॥

duhitṝḥ putra-pautrāṁś ca jāmi-jāmātṛ-pārṣadān svatvāvaśiṣṭaṁ yat kiñcid gṛha-kośa-paricchadam

इसी बीच राजा पुरंजन ने स्मरण किया अपनी पुत्रियों, पुत्रों, पौत्रों, बहनों, दामादों और सहचरों को, तथा घर, कोष और सामग्री में से जो कुछ शेष रह गया था, उसे।

श्लोक 17 (bhagavata.4.28.17)

अहं ममेति स्वीकृत्य गृहेषु कुमतिर्गृही । दध्यौ प्रमदया दीनो विप्रयोग उपस्थिते ॥ 28.17 ॥

ahaṁ mameti svīkṛtya gṛheṣu kumatir gṛhī dadhyau pramadayā dīno viprayoga upasthite

'मैं' और 'मेरा' मानकर इन सबको अपनाने वाला वह कुबुद्धि गृहस्थ, अपनी प्रियतमा से वियोग निकट आने पर दीन होकर चिंतामग्न हो गया।

श्लोक 18 (bhagavata.4.28.18)

लोकान्तरं गतवति मय्यनाथा कुटुम्बिनी । वर्तिष्यते कथं त्वेषा बालकाननुशोचती ॥ 28.18 ॥

lokāntaraṁ gatavati mayy anāthā kuṭumbinī vartiṣyate kathaṁ tv eṣā bālakān anuśocatī

उसने सोचा — जब मैं परलोक चला जाऊँगा, तब यह अनाथ गृहिणी, इन बालकों के लिये शोक करती हुई, कैसे जीवन-निर्वाह कर पाएगी?

श्लोक 19 (bhagavata.4.28.19)

न मय्यनाशिते भुङ्क्ते नास्नाते स्नाति मत्परा । मयि रुष्टे सुसन्त्रस्ता भर्त्सिते यतवाग्भयात् ॥ 28.19 ॥

na mayy anāśite bhuṅkte nāsnāte snāti mat-parā mayi ruṣṭe susantrastā bhartsite yata-vāg bhayāt

मुझसे इतनी अनुरक्त वह मेरे बिना भोजन किये भोजन नहीं करती थी, न मेरे स्नान किये बिना स्नान करती थी; और जब मैं क्रुद्ध होकर उसे डाँटता, तो वह अत्यंत भयभीत होकर भय से अपनी वाणी को रोक लेती थी।

श्लोक 20 (bhagavata.4.28.20)

प्रबोधयति माविज्ञं व्युषिते शोककर्शिता । वर्त्मैतद् गृहमेधीयं वीरसूरपि नेष्यति ॥ 28.20 ॥

prabodhayati māvijñaṁ vyuṣite śoka-karśitā vartmaitad gṛha-medhīyaṁ vīra-sūr api neṣyati

जब मैं अज्ञानी होता, तब वह मुझे समझाती थी, और जब मैं दूर होता, तब शोक से क्षीण हो जाती थी। यद्यपि वह वीर-पुत्रों की माता है, फिर भी वह गृहस्थी के इस भार को वहन करना नहीं जान पाएगी।

श्लोक 21 (bhagavata.4.28.21)

कथं नु दारका दीना दारकीर्वापरायणाः । वर्तिष्यन्ते मयि गते भिन्ननाव इवोदधौ ॥ 28.21 ॥

kathaṁ nu dārakā dīnā dārakīr vāparāyaṇāḥ vartiṣyante mayi gate bhinna-nāva ivodadhau

मेरे जाने पर मेरे बेचारे पुत्र-पुत्रियाँ, जो पूर्णतः मुझ पर निर्भर हैं, समुद्र के बीच टूटी हुई नाव के यात्रियों के समान कैसे रह पाएँगे?

श्लोक 22 (bhagavata.4.28.22)

एवं कृपणया बुद्ध्या शोचन्तमतदर्हणम् । ग्रहीतुं कृतधीरेनं भयनामाभ्यपद्यत ॥ 28.22 ॥

evaṁ kṛpaṇayā buddhyā śocantam atad-arhaṇam grahītuṁ kṛta-dhīr enaṁ bhaya-nāmābhyapadyata

इस प्रकार कृपण बुद्धि से अयोग्य विषयों के लिये शोक करते हुए उस राजा को पकड़ने के लिये, दृढ़-निश्चय किया हुआ भय नामक वह राजा उसके निकट आ पहुँचा।

श्लोक 23 (bhagavata.4.28.23)

पशुवद्यवनैरेष नीयमानः स्वकं क्षयम् । अन्वद्रवन्ननुपथाः शोचन्तो भृशमातुराः ॥ 28.23 ॥

paśuvad yavanair eṣa nīyamānaḥ svakaṁ kṣayam anvadravann anupathāḥ śocanto bhṛśam āturāḥ

जब यवन उसे पशु के समान अपने विनाश-स्थान की ओर ले जाने लगे, तब उसके अनुयायी शोक करते हुए और अत्यंत व्याकुल होकर उसके पीछे-पीछे दौड़ने लगे।

श्लोक 24 (bhagavata.4.28.24)

पुरीं विहायोपगत उपरुद्धो भुजङ्गमः । यदा तमेवानु पुरी विशीर्णा प्रकृतिं गता ॥ 28.24 ॥

purīṁ vihāyopagata uparuddho bhujaṅgamaḥ yadā tam evānu purī viśīrṇā prakṛtiṁ gatā

और जब वह सर्प, स्वयं भी बंदी होकर, नगर को छोड़कर अपने स्वामी के पीछे चला गया, तब नगर भी उन दोनों के पीछे जीर्ण-शीर्ण होकर अपने मूल तत्वों में विलीन हो गया।

श्लोक 25 (bhagavata.4.28.25)

विकृष्यमाणः प्रसभं यवनेन बलीयसा । नाविन्दत्तमसाविष्टः सखायं सुहृदं पुरः ॥ 28.25 ॥

vikṛṣyamāṇaḥ prasabhaṁ yavanena balīyasā nāvindat tamasāviṣṭaḥ sakhāyaṁ suhṛdaṁ puraḥ

उस बलशाली यवन द्वारा बलपूर्वक घसीटा जाता हुआ, अंधकार से आवृत वह अपने सम्मुख विद्यमान अपने सच्चे मित्र और शुभचिंतक को स्मरण न कर सका।

श्लोक 26 (bhagavata.4.28.26)

तं यज्ञपशवोऽनेन संज्ञप्ता येऽदयालुना । कुठारैश्चिच्छिदुः क्रुद्धाः स्मरन्तोऽमीवमस्य तत् ॥ 28.26 ॥

taṁ yajña-paśavo ’nena saṁjñaptā ye ’dayālunā kuṭhāraiś cicchiduḥ kruddhāḥ smaranto ’mīvam asya tat

जिन यज्ञ-पशुओं का उस निर्दय राजा ने वध किया था, वे ही उसकी उस क्रूरता को स्मरण करते हुए क्रोध से भरकर कुल्हाड़ियों के समान उसे बींधने लगे।

श्लोक 27 (bhagavata.4.28.27)

अनन्तपारे तमसि मग्नो नष्टस्मृतिः समाः । शाश्वतीरनुभूयार्तिं प्रमदासङ्गदूषितः ॥ 28.27 ॥

ananta-pāre tamasi magno naṣṭa-smṛtiḥ samāḥ śāśvatīr anubhūyārtiṁ pramadā-saṅga-dūṣitaḥ

उस स्त्री के संग से दूषित होकर वह एक अनंत अंधकार में डूब गया, उसकी स्मृति नष्ट हो गई, और वह वर्षों तक निरंतर पीड़ा भोगता रहा।

श्लोक 28 (bhagavata.4.28.28)

तामेव मनसा गृह्णन् बभूव प्रमदोत्तमा । अनन्तरं विदर्भस्य राजसिंहस्य वेश्मनि ॥ 28.28 ॥

tām eva manasā gṛhṇan babhūva pramadottamā anantaraṁ vidarbhasya rāja-siṁhasya veśmani

अंत में उसी स्त्री को मन में धारण किये हुए, वह अगले जन्म में एक अत्यंत सुंदर स्त्री के रूप में, राजसिंह विदर्भ के घर में उत्पन्न हुआ।

श्लोक 29 (bhagavata.4.28.29)

उपयेमे वीर्यपणां वैदर्भीं मलयध्वजः । युधि निर्जित्य राजन्यान् पाण्ड्यः परपुरञ्जयः ॥ 28.29 ॥

upayeme vīrya-paṇāṁ vaidarbhīṁ malayadhvajaḥ yudhi nirjitya rājanyān pāṇḍyaḥ para-purañjayaḥ

शत्रुनगरों का विजेता पाण्ड्य राजा मलयध्वज ने युद्ध में राजाओं को पराजित कर, पराक्रम की उस पणरूपी वैदर्भी को अपनी पत्नी बनाया।

श्लोक 30 (bhagavata.4.28.30)

तस्यां स जनयां चक्र आत्मजामसितेक्षणाम् । यवीयसः सप्त सुतान् सप्त द्रविडभूभृतः ॥ 28.30 ॥

tasyāṁ sa janayāṁ cakra ātmajām asitekṣaṇām yavīyasaḥ sapta sutān sapta draviḍa-bhūbhṛtaḥ

उससे उसने एक श्यामनयना पुत्री और सात छोटे पुत्र उत्पन्न किये, जो द्रविड़ देश के सात शासक बने।

श्लोक 31 (bhagavata.4.28.31)

एकैकस्याभवत्तेषां राजन्नर्बुदमर्बुदम् । भोक्ष्यते यद्वंशधरैर्मही मन्वन्तरं परम् ॥ 28.31 ॥

ekaikasyābhavat teṣāṁ rājann arbudam arbudam bhokṣyate yad-vaṁśa-dharair mahī manvantaraṁ param

हे राजन्! उनमें से प्रत्येक की संतति करोड़ों-करोड़ों तक बढ़ी, जिनके वंशजों द्वारा यह पृथ्वी आगे एक सम्पूर्ण मन्वंतर तक शासित होगी।

श्लोक 32 (bhagavata.4.28.32)

अगस्त्यः प्राग्दुहितरमुपयेमे धृतव्रताम् । यस्यां दृढच्युतो जात इध्मवाहात्मजो मुनिः ॥ 28.32 ॥

agastyaḥ prāg duhitaram upayeme dhṛta-vratām yasyāṁ dṛḍhacyuto jāta idhmavāhātmajo muniḥ

महर्षि अगस्त्य ने उस दृढ़-व्रता ज्येष्ठ पुत्री का पाणिग्रहण किया; उससे दृढच्युत उत्पन्न हुआ, जिसका पुत्र मुनि इध्मवाह हुआ।

श्लोक 33 (bhagavata.4.28.33)

विभज्य तनयेभ्यः क्ष्मां राजर्षिर्मलयध्वजः । आरिराधयिषुः कृष्णं स जगाम कुलाचलम् ॥ 28.33 ॥

vibhajya tanayebhyaḥ kṣmāṁ rājarṣir malayadhvajaḥ ārirādhayiṣuḥ kṛṣṇaṁ sa jagāma kulācalam

अपने राज्य को पुत्रों में बाँटकर, राजर्षि मलयध्वज कृष्ण की आराधना करने की इच्छा से कुलाचल पर्वत को चले गए।

श्लोक 34 (bhagavata.4.28.34)

हित्वा गृहान् सुतान् भोगान् वैदर्भी मदिरेक्षणा । अन्वधावत पाण्ड्येशं ज्योत्स्नेव रजनीकरम् ॥ 28.34 ॥

hitvā gṛhān sutān bhogān vaidarbhī madirekṣaṇā anvadhāvata pāṇḍyeśaṁ jyotsneva rajanī-karam

घर, पुत्र और समस्त भोगों को त्यागकर, मदिर-नयना वैदर्भी उस पाण्ड्य-नरेश के पीछे-पीछे चली, जैसे चाँदनी चन्द्रमा के पीछे चलती है।

श्लोक 35 (bhagavata.4.28.35)

तत्र चन्द्रवसा नाम ताम्रपर्णी वटोदका । तत्पुण्यसलिलैर्नित्यमुभयत्रात्मनो मृजन् ॥ 28.35 ॥

tatra candravasā nāma tāmraparṇī vaṭodakā tat-puṇya-salilair nityam ubhayatrātmano mṛjan

वहाँ चन्द्रवसा, ताम्रपर्णी और वटोदका नामक नदियाँ बहती थीं; उनके पवित्र जल से वह नित्य अपने बाह्य और आंतरिक स्वरूप को शुद्ध करता रहा।

श्लोक 36 (bhagavata.4.28.36)

कन्दाष्टिभिर्मूलफलैः पुष्पपर्णैस्तृणोदकैः । वर्तमानः शनैर्गात्रकर्शनं तप आस्थितः ॥ 28.36 ॥

kandāṣṭibhir mūla-phalaiḥ puṣpa-parṇais tṛṇodakaiḥ vartamānaḥ śanair gātra- karśanaṁ tapa āsthitaḥ

कंद, पत्थर-गुठलियों, मूल-फलों, फूल-पत्तों, तृण और जल पर निर्वाह करते हुए उसने धीरे-धीरे ऐसी तपस्या का आश्रय लिया जिससे उसका शरीर क्षीण होने लगा।

श्लोक 37 (bhagavata.4.28.37)

शीतोष्णवातवर्षाणि क्षुत्पिपासे प्रियाप्रिये । सुखदुःखे इति द्वन्द्वान्यजयत्समदर्शनः ॥ 28.37 ॥

śītoṣṇa-vāta-varṣāṇi kṣut-pipāse priyāpriye sukha-duḥkhe iti dvandvāny ajayat sama-darśanaḥ

समदर्शी होकर उसने शीत-उष्ण, वायु-वर्षा, क्षुधा-तृषा, प्रिय-अप्रिय तथा सुख-दुःख — इन सभी द्वन्द्वों पर विजय पाई।

श्लोक 38 (bhagavata.4.28.38)

तपसा विद्यया पक्वकषायो नियमैर्यमैः । युयुजे ब्रह्मण्यात्मानं विजिताक्षानिलाशयः ॥ 28.38 ॥

tapasā vidyayā pakva- kaṣāyo niyamair yamaiḥ yuyuje brahmaṇy ātmānaṁ vijitākṣānilāśayaḥ

तप और ज्ञान से उसकी सारी मलिनताएँ पक्वकषाय होकर दूर हो गईं; यम-नियमों के द्वारा इन्द्रियों, प्राण और मन को जीतकर उसने अपने आत्मा को ब्रह्म में स्थिर कर दिया।

श्लोक 39 (bhagavata.4.28.39)

आस्ते स्थाणुरिवैकत्र दिव्यं वर्षशतं स्थिरः । वासुदेवे भगवति नान्यद्वेदोद्वहन् रतिम् ॥ 28.39 ॥

āste sthāṇur ivaikatra divyaṁ varṣa-śataṁ sthiraḥ vāsudeve bhagavati nānyad vedodvahan ratim

वह एक ही स्थान पर स्तम्भ के समान अचल होकर सौ दिव्य वर्षों तक स्थिर रहा, भगवान वासुदेव के प्रति अपनी भक्ति को धारण करते हुए और अन्य कुछ न जानते हुए।

श्लोक 40 (bhagavata.4.28.40)

स व्यापकतयात्मानं व्यतिरिक्ततयात्मनि । विद्वान् स्वप्न इवामर्शसाक्षिणं विरराम ह ॥ 28.40 ॥

sa vyāpakatayātmānaṁ vyatiriktatayātmani vidvān svapna ivāmarśa- sākṣiṇaṁ virarāma ha

वह ज्ञानी, अपने भीतर व्यापक आत्मा को व्यष्टि आत्मा से भिन्न, स्वप्न के समान विचारों के साक्षी रूप में पहचानकर, अंततः सारे प्रयत्न से विरत हो गया।

श्लोक 41 (bhagavata.4.28.41)

साक्षाद्भगवतोक्तेन गुरुणा हरिणा नृप । विशुद्धज्ञानदीपेन स्फुरता विश्वतोमुखम् ॥ 28.41 ॥

sākṣād bhagavatoktena guruṇā hariṇā nṛpa viśuddha-jñāna-dīpena sphuratā viśvato-mukham

हे राजन्! साक्षात् भगवान हरि द्वारा ही गुरु रूप में उपदिष्ट होकर, विशुद्ध ज्ञान के उस दीपक से, जो चारों ओर प्रकाशित हो रहा था —

श्लोक 42 (bhagavata.4.28.42)

परे ब्रह्मणि चात्मानं परं ब्रह्म तथात्मनि । वीक्षमाणो विहायेक्षामस्मादुपरराम ह ॥ 28.42 ॥

pare brahmaṇi cātmānaṁ paraṁ brahma tathātmani vīkṣamāṇo vihāyekṣām asmād upararāma ha

उसने अपने आत्मा को परब्रह्म में और परब्रह्म को अपने आत्मा में देखा; और इस प्रकार देखकर, उसने उस दर्शन-भाव को भी त्याग दिया और अंततः विराम पा लिया।

श्लोक 43 (bhagavata.4.28.43)

पतिं परमधर्मज्ञं वैदर्भी मलयध्वजम् । प्रेम्णा पर्यचरद्धित्वा भोगान् सा पतिदेवता ॥ 28.43 ॥

patiṁ parama-dharma-jñaṁ vaidarbhī malayadhvajam premṇā paryacarad dhitvā bhogān sā pati-devatā

इस बीच वैदर्भी, अपने पति मलयध्वज को — जो परम धर्मज्ञ थे — अपना देवता मानकर, समस्त भोगों को त्यागकर प्रेमपूर्वक उनकी सेवा करती रही।

श्लोक 44 (bhagavata.4.28.44)

चीरवासा व्रतक्षामा वेणीभूतशिरोरुहा । बभावुप पतिं शान्ता शिखा शान्तमिवानलम् ॥ 28.44 ॥

cīra-vāsā vrata-kṣāmā veṇī-bhūta-śiroruhā babhāv upa patiṁ śāntā śikhā śāntam ivānalam

वल्कल वस्त्र पहने, व्रतों से क्षीण, बालों की एक जटा बाँधे, वह अपने पति के पास शांत भाव से रहती थी, मानो शांत हो चुकी अग्नि के पास कोई ज्वाला हो।

श्लोक 45 (bhagavata.4.28.45)

अजानती प्रियतमं यदोपरतमङ्गना । सुस्थिरासनमासाद्य यथापूर्वमुपाचरत् ॥ 28.45 ॥

ajānatī priyatamaṁ yadoparatam aṅganā susthirāsanam āsādya yathā-pūrvam upācarat

यह न जानते हुए कि उसका प्रियतम अब देह त्याग चुका है, जो स्थिर आसन में अचल बैठा था, वह स्त्री पूर्ववत् उसकी सेवा करती रही।

श्लोक 46 (bhagavata.4.28.46)

यदा नोपलभेताङ्घ्रावूष्माणं पत्युरर्चती । आसीत्संविग्नहृदया यूथभ्रष्टा मृगी यथा ॥ 28.46 ॥

yadā nopalabhetāṅghrāv ūṣmāṇaṁ patyur arcatī āsīt saṁvigna-hṛdayā yūtha-bhraṣṭā mṛgī yathā

सेवा करते-करते जब उसे अपने पति के चरणों में उष्मा नहीं मिली, तो उसका हृदय विचलित हो गया, मानो झुण्ड से बिछड़ी हुई कोई मृगी हो।

श्लोक 47 (bhagavata.4.28.47)

आत्मानं शोचती दीनमबन्धुं विक्लवाश्रुभिः । स्तनावासिच्य विपिने सुस्वरं प्ररुरोद सा ॥ 28.47 ॥

ātmānaṁ śocatī dīnam abandhuṁ viklavāśrubhiḥ stanāv āsicya vipine susvaraṁ praruroda sā

स्वयं को दीन और सहायताविहीन जानकर शोक करती हुई वह घबराहट भरे आँसुओं से अपने स्तनों को भिगोती हुई, उस निर्जन वन में ऊँचे स्वर से विलाप करने लगी।

श्लोक 48 (bhagavata.4.28.48)

उत्तिष्ठोत्तिष्ठ राजर्षे इमामुदधिमेखलाम् । दस्युभ्यः क्षत्रबन्धुभ्यो बिभ्यतीं पातुमर्हसि ॥ 28.48 ॥

uttiṣṭhottiṣṭha rājarṣe imām udadhi-mekhalām dasyubhyaḥ kṣatra-bandhubhyo bibhyatīṁ pātum arhasi

वह विलाप करने लगी — हे राजर्षे! उठो, उठो! यह समुद्र-मेखला वाली पृथ्वी लुटेरों और अयोग्य क्षत्रियों से भयभीत है — इसकी रक्षा करना तुम्हारा कर्तव्य है!

श्लोक 49 (bhagavata.4.28.49)

एवं विलपन्ती बाला विपिनेऽनुगता पतिम् । पतिता पादयोर्भर्तू रुदत्यश्रूण्यवर्तयत् ॥ 28.49 ॥

evaṁ vilapantī bālā vipine ’nugatā patim patitā pādayor bhartū rudaty aśrūṇy avartayat

इस प्रकार विलाप करती हुई, अपने पति के पीछे वन में आई हुई वह युवती उसके चरणों पर गिर पड़ी, और रोते हुए अश्रु बहाने लगी।

श्लोक 50 (bhagavata.4.28.50)

चितिं दारुमयीं चित्वा तस्यां पत्युः कलेवरम् । आदीप्य चानुमरणे विलपन्ती मनो दधे ॥ 28.50 ॥

citiṁ dārumayīṁ citvā tasyāṁ patyuḥ kalevaram ādīpya cānumaraṇe vilapantī mano dadhe

तब लकड़ी की चिता बनाकर, उस पर अपने पति के शरीर को रखकर और उसे प्रज्वलित करके, विलाप करती हुई वह उसके साथ सती होने का मन बना बैठी।

श्लोक 51 (bhagavata.4.28.51)

तत्र पूर्वतरः कश्चित्सखा ब्राह्मण आत्मवान् । सान्त्वयन् वल्गुना साम्ना तामाह रुदतीं प्रभो ॥ 28.51 ॥

tatra pūrvataraḥ kaścit sakhā brāhmaṇa ātmavān sāntvayan valgunā sāmnā tām āha rudatīṁ prabho

हे प्रभो! उसी समय एक पुराना ब्राह्मण-सखा, जो आत्मज्ञानी था, वहाँ आया और मधुर सांत्वना भरे वचनों से विलाप करती हुई उससे कहने लगा।

श्लोक 52 (bhagavata.4.28.52)

ब्राह्मण उवाच का त्वं कस्यासि को वायं शयानो यस्य शोचसि । जानासि किं सखायं मां येनाग्रे विचचर्थ ह ॥ 28.52 ॥

brāhmaṇa uvāca kā tvaṁ kasyāsi ko vāyaṁ śayāno yasya śocasi jānāsi kiṁ sakhāyaṁ māṁ yenāgre vicacartha ha

उस ब्राह्मण ने कहा — तुम कौन हो, किसकी हो, और यह कौन है, जिसके लिये तुम शोक कर रही हो? क्या तुम मुझे अपना वह सखा नहीं पहचानतीं, जिसके साथ तुम पूर्वकाल में विचरण करती थीं?

श्लोक 53 (bhagavata.4.28.53)

अपि स्मरसि चात्मानमविज्ञातसखं सखे । हित्वा मां पदमन्विच्छन् भौमभोगरतो गतः ॥ 28.53 ॥

api smarasi cātmānam avijñāta-sakhaṁ sakhe hitvā māṁ padam anvicchan bhauma-bhoga-rato gataḥ

हे सखे! क्या तुम अपने-आपको तथा अपने इस अपरिचित सखा को भी स्मरण करते हो? तुमने मुझे छोड़कर सांसारिक भोगों में रत होकर अपने लिये स्थान की खोज में प्रस्थान किया।

श्लोक 54 (bhagavata.4.28.54)

हंसावहं च त्वं चार्य सखायौ मानसायनौ । अभूतामन्तरा वौकः सहस्रपरिवत्सरान् ॥ 28.54 ॥

haṁsāv ahaṁ ca tvaṁ cārya sakhāyau mānasāyanau abhūtām antarā vaukaḥ sahasra-parivatsarān

हे आर्य! तुम और मैं मानसरोवर-निवासी दो हंस सखा हैं; सहस्रों-सहस्रों वर्षों से हम दोनों अपने निज गृह से रहित होकर विचरण करते रहे हैं।

श्लोक 55 (bhagavata.4.28.55)

स त्वं विहाय मां बन्धो गतो ग्राम्यमतिर्महीम् । विचरन् पदमद्राक्षीः कयाचिन्निर्मितं स्त्रिया ॥ 28.55 ॥

sa tvaṁ vihāya māṁ bandho gato grāmya-matir mahīm vicaran padam adrākṣīḥ kayācin nirmitaṁ striyā

हे बन्धु! तुम मुझे छोड़कर, ग्राम्य-बुद्धि से युक्त होकर इस पृथ्वी पर गए; वहाँ विचरण करते हुए तुमने किसी स्त्री द्वारा रचे गए एक स्थान को देखा।

श्लोक 56 (bhagavata.4.28.56)

पञ्चारामं नवद्वारमेकपालं त्रिकोष्ठकम् । षट्कुलं पञ्चविपणं पञ्चप्रकृति स्त्रीधवम् ॥ 28.56 ॥

pañcārāmaṁ nava-dvāram eka-pālaṁ tri-koṣṭhakam ṣaṭ-kulaṁ pañca-vipaṇaṁ pañca-prakṛti strī-dhavam

उस नगर में पाँच उद्यान हैं, नौ द्वार हैं, एक रक्षक है, तीन कोष्ठागार हैं, छह कुल हैं, पाँच हाट हैं, पाँच प्रकृतियाँ हैं, और उसकी स्वामिनी एक स्त्री है।

श्लोक 57 (bhagavata.4.28.57)

पञ्चेन्द्रियार्था आरामा द्वारः प्राणा नव प्रभो । तेजोऽबन्नानि कोष्ठानि कुलमिन्द्रियसङ्ग्रहः ॥ 28.57 ॥

pañcendriyārthā ārāmā dvāraḥ prāṇā nava prabho tejo-’b-annāni koṣṭhāni kulam indriya-saṅgrahaḥ

हे प्रभो! पाँच उद्यान पाँच इन्द्रिय-विषय हैं, नौ द्वार प्राणों के मार्ग हैं, कोष्ठागार तेज, जल और अन्न हैं, और कुल इन्द्रियों का समूह है।

श्लोक 58 (bhagavata.4.28.58)

विपणस्तु क्रियाशक्तिर्भूतप्रकृतिरव्यया । शक्त्यधीशः पुमांस्त्वत्र प्रविष्टो नावबुध्यते ॥ 28.58 ॥

vipaṇas tu kriyā-śaktir bhūta-prakṛtir avyayā śakty-adhīśaḥ pumāṁs tv atra praviṣṭo nāvabudhyate

हाट क्रिया-शक्ति और अविनाशी भूत-प्रकृति हैं; किन्तु उस शक्ति का वास्तविक स्वामी पुरुष, यहाँ प्रविष्ट होकर, स्वयं को पहचान नहीं पाता।

श्लोक 59 (bhagavata.4.28.59)

तस्मिंस्त्वं रामया स्पृष्टो रममाणोऽश्रुतस्मृतिः । तत्सङ्गादीदृशीं प्राप्तो दशां पापीयसीं प्रभो ॥ 28.59 ॥

tasmiṁs tvaṁ rāmayā spṛṣṭo ramamāṇo ’śruta-smṛtiḥ tat-saṅgād īdṛśīṁ prāpto daśāṁ pāpīyasīṁ prabho

हे प्रभो! उस नगर में उस स्त्री से स्पर्शित होकर और उसके साथ रमण करते हुए, तुमने अपनी सुनी हुई सारी स्मृति खो दी; उसी संग से तुम इस पापपूर्ण दशा को प्राप्त हुए हो।

श्लोक 60 (bhagavata.4.28.60)

न त्वं विदर्भदुहिता नायं वीरः सुहृत्तव । न पतिस्त्वं पुरञ्जन्या रुद्धो नवमुखे यया ॥ 28.60 ॥

na tvaṁ vidarbha-duhitā nāyaṁ vīraḥ suhṛt tava na patis tvaṁ purañjanyā ruddho nava-mukhe yayā

वास्तव में तुम विदर्भ की पुत्री नहीं हो, न ही यह वीर तुम्हारा सुहृद है; न ही तुम पुरंजनी के सच्चे पति थे, जिसने तुम्हें उस नौ द्वारों वाले नगर में बंदी बना रखा था।

श्लोक 61 (bhagavata.4.28.61)

माया ह्येषा मया सृष्टा यत्पुमांसं स्त्रियं सतीम् । मन्यसे नोभयं यद्वै हंसौ पश्यावयोर्गतिम् ॥ 28.61 ॥

māyā hy eṣā mayā sṛṣṭā yat pumāṁsaṁ striyaṁ satīm manyase nobhayaṁ yad vai haṁsau paśyāvayor gatim

यह तो केवल मेरे द्वारा रची गई माया है, जिसके कारण तुम स्वयं को कभी पुरुष और कभी सती स्त्री मानने लगे — जबकि वास्तव में तुम दोनों में से कुछ भी नहीं हो। हे हंस! हम दोनों की वास्तविक स्थिति को देखो।

श्लोक 62 (bhagavata.4.28.62)

अहं भवान्न चान्यस्त्वं त्वमेवाहं विचक्ष्व भोः । न नौ पश्यन्ति कवयश्छिद्रं जातु मनागपि ॥ 28.62 ॥

ahaṁ bhavān na cānyas tvaṁ tvam evāhaṁ vicakṣva bhoḥ na nau paśyanti kavayaś chidraṁ jātu manāg api

मैं ही तुम हूँ, और तुम मुझसे भिन्न नहीं हो — तुम स्वयं मैं ही हो; हे मित्र! इसे भलीभाँति विचारो। ज्ञानीजन हम दोनों में कभी लेशमात्र भी भेद नहीं पाते।

श्लोक 63 (bhagavata.4.28.63)

यथा पुरुष आत्मानमेकमादर्शचक्षुषोः । द्विधाभूतमवेक्षेत तथैवान्तरमावयोः ॥ 28.63 ॥

yathā puruṣa ātmānam ekam ādarśa-cakṣuṣoḥ dvidhābhūtam avekṣeta tathaivāntaram āvayoḥ

जैसे एक ही पुरुष दर्पण और अपनी आँखों के बीच अपने-आपको दो रूपों में देखता है, वैसे ही हम दोनों के बीच का भेद प्रतीत होता है।

श्लोक 64 (bhagavata.4.28.64)

एवं स मानसो हंसो हंसेन प्रतिबोधितः । स्वस्थस्तद्वयभिचारेण नष्टामाप पुनः स्मृतिम् ॥ 28.64 ॥

evaṁ sa mānaso haṁso haṁsena pratibodhitaḥ sva-sthas tad-vyabhicāreṇa naṣṭām āpa punaḥ smṛtim

इस प्रकार वह मानस-हंस, दूसरे हंस द्वारा प्रबोधित होकर, अपने वास्तविक स्वरूप में स्थित हो गया, और उस विचलन से मुक्त होकर अपनी खोई हुई स्मृति को पुनः प्राप्त कर लिया।

श्लोक 65 (bhagavata.4.28.65)

बर्हिष्मन्नेतदध्यात्मं पारोक्ष्येण प्रदर्शितम् । यत्परोक्षप्रियो देवो भगवान् विश्वभावनः ॥ 28.65 ॥

barhiṣmann etad adhyātmaṁ pārokṣyeṇa pradarśitam yat parokṣa-priyo devo bhagavān viśva-bhāvanaḥ

हे बर्हिष्मन्! यह अध्यात्म-तत्त्व तुम्हें परोक्ष रूप से दिखाया गया है, क्योंकि विश्व की रचना करने वाले भगवान परोक्ष-प्रिय हैं।

अध्याय 27अध्याय-सूचीअध्याय 29