बालकाण्ड · सर्ग 14
महान अश्वमेध यज्ञ
श्लोक 1 (bala.14.1)
अथ संवत्सरे पूर्णे तस्मिन् प्राप्ते तुरंगमे । सरय्वाश्चोत्तरे तीरे राज्ञो यज्ञोऽभ्यवर्तत ॥ 14.1 ॥
atha saṃvatsare pūrṇe tasmin prāpte turaṃgame | sarayvāścottare tīre rājño yajño'bhyavartata
तत्पश्चात, जब एक पूर्ण वर्ष बीत गया और वह यज्ञ-अश्व लौट आया, राजा का यज्ञ सरयू के उत्तरी तट पर आरंभ हुआ।
श्लोक 2 (bala.14.2)
ऋष्यशृङ्गं पुरस्कृत्य कर्म चक्रुर्द्विजर्षभाः । अश्वमेधे महायज्ञे राज्ञोऽस्य सुमहात्मनः ॥ 14.2 ॥
ṛṣyaśṛṅgaṃ puraskṛtya karma cakrurdvijarṣabhāḥ | aśvamedhe mahāyajñe rājño'sya sumahātmanaḥ
ऋष्यशृंग को आगे रखकर उन श्रेष्ठ ब्राह्मणों ने उस महात्मा राजा के महान अश्वमेध यज्ञ के कार्य संपन्न किए।
श्लोक 3 (bala.14.3)
कर्म कुर्वन्ति विधिवद्याजका वेदपारगाः । यथाविधि यथान्यायं परिक्रामन्ति शास्त्रतः ॥ 14.3 ॥
karma kurvanti vidhivadyājakā vedapāragāḥ | yathāvidhi yathānyāyaṃ parikrāmanti śāstrataḥ
वेदपारंगत ऋत्विक विधिपूर्वक कर्म करने लगे; वे यथाविधि और यथान्याय शास्त्रानुसार यज्ञभूमि में घूमते रहे।
श्लोक 4 (bala.14.4)
प्रवर्ग्यं शास्त्रतः कृत्वा तथैवोपसदं द्विजाः । चक्रुश्च विधिवत्सर्वमधिकं कर्म शास्त्रतः ॥ 14.4 ॥
pravargyaṃ śāstrataḥ kṛtvā tathaivopasadaṃ dvijāḥ | cakruśca vidhivatsarvamadhikaṃ karma śāstrataḥ
शास्त्रविधि से प्रवर्ग्य और उपसद कर्म संपन्न कर, उन ब्राह्मणों ने शेष सभी सहायक कर्म भी विधिपूर्वक शास्त्रानुसार पूर्ण किए।
श्लोक 5 (bala.14.5)
अभिपूज्य तदा हृष्टाः सर्वे चक्रुर्यथाविधि । प्रातःसवनपूर्वाणि कर्माणि मुनिपुंगवाः ॥ 14.5 ॥
abhipūjya tadā hṛṣṭāḥ sarve cakruryathāvidhi | prātaḥsavanapūrvāṇi karmāṇi munipuṃgavāḥ
तब प्रसन्नचित्त उन सभी श्रेष्ठ मुनियों ने देवताओं का यथाविधि पूजन कर प्रातःसवन से संबंधित कर्म संपन्न किए।
श्लोक 6 (bala.14.6)
ऐन्द्रश्च विधिवद्दत्तो राजा चाभिषुतोऽनघः । माध्यंदिनं च सवनं प्रावर्तत यथाक्रमम् ॥ 14.6 ॥
aindraśca vidhivaddatto rājā cābhiṣuto'naghaḥ | mādhyaṃdinaṃ ca savanaṃ prāvartata yathākramam
इंद्र को विधिपूर्वक आहुति दी गई और निष्पाप राजा का अभिषेक हुआ; तथा माध्यंदिन सवन क्रमानुसार संपन्न हुआ।
श्लोक 7 (bala.14.7)
तृतीयसवनं चैव राज्ञोऽस्य सुमहात्मनः । चक्रुस्ते शास्त्रतो दृष्ट्वा तथा ब्राह्मणपुंगवाः ॥ 14.7 ॥
tṛtīyasavanaṃ caiva rājño'sya sumahātmanaḥ | cakruste śāstrato dṛṣṭvā tathā brāhmaṇapuṃgavāḥ
उन श्रेष्ठ ब्राह्मणों ने शास्त्र देखकर उस महात्मा राजा का तृतीय सवन भी उसी प्रकार संपन्न किया।
श्लोक 8 (bala.14.8)
आह्वयांचक्रिरे तत्र शक्रादीन् विबुधोत्तमान् । ऋष्यशृङ्गादयो मन्त्रैः शिक्षाक्षरसमन्वितैः ॥ 14.8 ॥
āhvayāṃcakrire tatra śakrādīn vibudhottamān | ṛṣyaśṛṅgādayo mantraiḥ śikṣākṣarasamanvitaiḥ
वहाँ ऋष्यशृंग आदि ने शुद्ध उच्चारण और शिक्षा-नियमों से युक्त मंत्रों द्वारा इंद्र आदि श्रेष्ठ देवताओं का आवाहन किया।
श्लोक 9 (bala.14.9)
गीतिभिर्मधुरैः स्निग्धैर्मन्त्राह्वानैर्यथार्हतः । होतारो ददुरावाह्य हविर्भागान् दिवौकसाम् ॥ 14.9 ॥
gītibhirmadhuraiḥ snigdhairmantrāhvānairyathārhataḥ | hotāro dadurāvāhya havirbhāgān divaukasām
मधुर और स्निग्ध गीतों तथा यथोचित मंत्राह्वानों से होताओं ने देवताओं का आवाहन कर उन्हें हविष्य के भाग अर्पित किए।
श्लोक 10 (bala.14.10)
न चाहुतमभूत्तत्र स्खलितं वा न किंचन । दृश्यते ब्रह्मवत्सर्वं क्षेमयुक्तं हि चक्रिरे ॥ 14.10 ॥
na cāhutamabhūttatra skhalitaṃ vā na kiṃcana | dṛśyate brahmavatsarvaṃ kṣemayuktaṃ hi cakrire
वहाँ कोई भी आहुति व्यर्थ नहीं गई और कोई त्रुटि भी नहीं हुई; सब कुछ वेदविधि के अनुरूप और सकुशल संपन्न हुआ।
श्लोक 11 (bala.14.11)
न तेष्वहःसु श्रान्तो वा क्षुधितो वापि दृश्यते । नाविद्वान् ब्राह्मणस्तत्र नाशतानुचरस्तथा ॥ 14.11 ॥
na teṣvahaḥsu śrānto vā kṣudhito vāpi dṛśyate | nāvidvān brāhmaṇastatra nāśatānucarastathā
उन दिनों वहाँ न कोई थका हुआ दिखा, न कोई भूखा; न कोई ब्राह्मण अनपढ़ था और न ही किसी के सौ से कम शिष्य थे।
श्लोक 12 (bala.14.12)
ब्राह्मणा भुञ्जते नित्यं नाथवन्तश्च भुञ्जते । तापसा भुञ्जते चापि श्रमणाश्चैव भुञ्जते ॥ 14.12 ॥
brāhmaṇā bhuñjate nityaṃ nāthavantaśca bhuñjate | tāpasā bhuñjate cāpi śramaṇāścaiva bhuñjate
वहाँ ब्राह्मण सदा भोजन करते थे, और अनाथ भी भोजन करते थे; तपस्वी भी भोजन करते थे, और श्रमण भी भोजन करते थे।
श्लोक 13 (bala.14.13)
वृद्धाश्च व्याधिताश्चैव स्त्रियो बालास्तथैव च । अनिशं भुञ्जमानानां न तृप्तिरुपलभ्यते ॥ 14.13 ॥
vṛddhāśca vyādhitāścaiva striyo bālāstathaiva ca | aniśaṃ bhuñjamānānāṃ na tṛptirupalabhyate
वृद्ध, रोगी, स्त्रियाँ और बालक भी निरंतर भोजन करते रहे, तो भी उनकी तृप्ति का अंत नहीं दिखता था — इतनी प्रचुरता थी।
श्लोक 14 (bala.14.14)
दीयतां दीयतामन्नं वासांसि विविधानि च । इति संचोदितास्तत्र तथा चक्रुरनेकशः ॥ 14.14 ॥
dīyatāṃ dīyatāmannaṃ vāsāṃsi vividhāni ca | iti saṃcoditāstatra tathā cakruranekaśaḥ
‘अन्न दिया जाए, अन्न दिया जाए, और विविध प्रकार के वस्त्र भी दिए जाएँ’ — ऐसा आदेश पाकर सेवक बार-बार वैसा ही करते रहे।
श्लोक 15 (bala.14.15)
अन्नकूटाश्च दृश्यन्ते बहवो पर्वतोपमाः । दिवसे दिवसे तत्र सिद्धस्य विधिवत्तदा ॥ 14.15 ॥
annakūṭāśca dṛśyante bahavo parvatopamāḥ | divase divase tatra siddhasya vidhivattadā
वहाँ प्रतिदिन विधिपूर्वक तैयार किए गए अन्न के अनेक पर्वताकार ढेर दिखाई देते थे।
श्लोक 16 (bala.14.16)
नानादेशादनुप्राप्ताः पुरुषाः स्त्रीगणास्तथा । अन्नपानैः सुविहितास्तस्मिन्यज्ञे महात्मनः ॥ 14.16 ॥
nānādeśādanuprāptāḥ puruṣāḥ strīgaṇāstathā | annapānaiḥ suvihitāstasminyajñe mahātmanaḥ
उस महात्मा के यज्ञ में अनेक देशों से आए हुए पुरुष और स्त्रियों के समूह अन्न-पान से भलीभाँति तृप्त किए जाते थे।
श्लोक 17 (bala.14.17)
अन्नं हि विधिवत्स्वादु प्रशंसन्ति द्विजर्षभाः । अहो तृप्ताः स्म भद्रं त इति शुश्राव राघवः ॥ 14.17 ॥
annaṃ hi vidhivatsvādu praśaṃsanti dvijarṣabhāḥ | aho tṛptāḥ sma bhadraṃ ta iti śuśrāva rāghavaḥ
श्रेष्ठ ब्राह्मण उस स्वादिष्ट और विधिपूर्वक बने अन्न की प्रशंसा करते थे; राघव ने उन्हें कहते सुना, ‘अहा, हम तृप्त हुए, तुम्हारा कल्याण हो!’
श्लोक 18 (bala.14.18)
स्वलंकृताश्च पुरुषा ब्राह्मणान्पर्यवेषयन् । उपासते च तानन्ये सुमृष्टमणिकुण्डलाः ॥ 14.18 ॥
svalaṃkṛtāśca puruṣā brāhmaṇānparyaveṣayan | upāsate ca tānanye sumṛṣṭamaṇikuṇḍalāḥ
सुसज्जित सेवक ब्राह्मणों को भोजन परोसते थे, जबकि चमकीले मणिजड़ित कुण्डल पहने अन्य लोग उनकी सेवा में उपस्थित रहते थे।
श्लोक 19 (bala.14.19)
कर्मान्तरे तदा विप्रा हेतुवादान्बहूनपि । प्राहुः सुवाग्मिनो धीराः परस्परजिगीषया ॥ 14.19 ॥
karmāntare tadā viprā hetuvādānbahūnapi | prāhuḥ suvāgmino dhīrāḥ parasparajigīṣayā
यज्ञ-कर्मों के बीच के अवकाश में वे वाक्पटु और धीर ब्राह्मण एक-दूसरे को परास्त करने की होड़ में अनेक तर्कपूर्ण वाद-विवाद करते थे।
श्लोक 20 (bala.14.20)
दिवसे दिवसे तत्र संस्तरे कुशला द्विजाः । सर्वकर्माणि चक्रुस्ते यथाशास्त्रं प्रचोदिताः ॥ 14.20 ॥
divase divase tatra saṃstare kuśalā dvijāḥ | sarvakarmāṇi cakruste yathāśāstraṃ pracoditāḥ
प्रतिदिन कुश बिछाने में निपुण वे ब्राह्मण शास्त्रानुसार प्रेरित होकर समस्त कर्म संपन्न करते थे।
श्लोक 21 (bala.14.21)
नाषडङ्गविदत्रासीत् नाव्रतो नाबहुश्रुतः । सदस्यास्तस्य वै राज्ञो नावादकुशला द्विजाः ॥ 14.21 ॥
nāṣaḍaṅgavidatrāsīt nāvrato nābahuśrutaḥ | sadasyāstasya vai rājño nāvādakuśalā dvijāḥ
उस राजा की सभा में न कोई षडंग-वेद से अनभिज्ञ था, न व्रतहीन, न अल्पज्ञ, और न ही कोई ब्राह्मण शास्त्रार्थ में अकुशल था।
श्लोक 22 (bala.14.22)
प्राप्ते यूपोच्छ्रये तस्मिन् षड्बैल्वाः खादिरास्तथा । तावन्तो बिल्वसहिताः पर्णिनश्च तथापरे ॥ 14.22 ॥
prāpte yūpocchraye tasmin ṣaḍbailvāḥ khādirāstathā | tāvanto bilvasahitāḥ parṇinaśca tathāpare
यूप खड़े करने का समय आने पर छह बिल्व-काष्ठ के, उतने ही खदिर-काष्ठ के बिल्व सहित, तथा कुछ पर्ण-काष्ठ के यूप भी बनाए गए।
श्लोक 23 (bala.14.23)
श्लेष्मातकमयो दिष्टो देवदारुमयस्तथा । द्वावेव तत्र विहितौ बाहुव्यस्तपरिग्रहौ ॥ 14.23 ॥
śleṣmātakamayo diṣṭo devadārumayastathā | dvāveva tatra vihitau bāhuvyastaparigrahau
एक निर्धारित यूप श्लेष्मातक-काष्ठ का था और एक देवदारु-काष्ठ का; ये दोनों ही दोनों भुजाओं से घेरे जाने योग्य बनाए गए।
श्लोक 24 (bala.14.24)
कारिताः सर्व एवैते शास्त्रज्ञैर्यज्ञकोविदैः । शोभार्थं तस्य यज्ञस्य कांचनालंकृताभवन् ॥ 14.24 ॥
kāritāḥ sarva evaite śāstrajñairyajñakovidaiḥ | śobhārthaṃ tasya yajñasya kāṃcanālaṃkṛtābhavan
शास्त्रज्ञ और यज्ञकुशल पुरुषों द्वारा बनाए गए ये सभी यूप, यज्ञ की शोभा हेतु स्वर्ण से अलंकृत किए गए।
श्लोक 25 (bala.14.25)
एकविंशतियूपास्ते एकविंशत्यरत्नयः । वासोभिरेकविंशद्भिरेकैकं समलंकृताः ॥ 14.25 ॥
ekaviṃśatiyūpāste ekaviṃśatyaratnayaḥ | vāsobhirekaviṃśadbhirekaikaṃ samalaṃkṛtāḥ
वे इक्कीस यूप थे, प्रत्येक इक्कीस हाथ ऊँचा; और प्रत्येक को इक्कीस वस्त्रों में से एक-एक वस्त्र से सजाया गया था।
श्लोक 26 (bala.14.26)
विन्यस्ता विधिवत्सर्वे शिल्पिभिः सुकृता दृढाः । अष्टाश्रयः सर्व एव श्लक्ष्णरूपसमन्विताः ॥ 14.26 ॥
vinyastā vidhivatsarve śilpibhiḥ sukṛtā dṛḍhāḥ | aṣṭāśrayaḥ sarva eva ślakṣṇarūpasamanvitāḥ
शिल्पकारों द्वारा भलीभाँति और दृढ़तापूर्वक बनाए गए वे सभी यूप विधिपूर्वक स्थापित किए गए, सभी अष्टकोणीय और सुडौल आकार वाले।
श्लोक 27 (bala.14.27)
आच्छादितास्ते वासोभिः पुष्पैर्गन्धैश्च पूजिताः । सप्तर्षयो दीप्तिमन्तो विराजन्ते यथा दिवि ॥ 14.27 ॥
ācchāditāste vāsobhiḥ puṣpairgandhaiśca pūjitāḥ | saptarṣayo dīptimanto virājante yathā divi
वस्त्रों से आच्छादित और पुष्प-गंध से पूजित वे यूप, आकाश में सप्तर्षि तारामंडल के समान देदीप्यमान शोभा पा रहे थे।
श्लोक 28 (bala.14.28)
इष्टकाश्च यथान्यायं कारिताश्च प्रमाणतः । चितोऽग्निर्ब्राह्मणैस्तत्र कुशलैः शिल्पकर्मणि ॥ 14.28 ॥
iṣṭakāśca yathānyāyaṃ kāritāśca pramāṇataḥ | cito'gnirbrāhmaṇaistatra kuśalaiḥ śilpakarmaṇi
यथोचित रीति से और सही माप में ईंटें बनवाई गईं; और वहाँ शिल्पकर्म में कुशल ब्राह्मणों ने अग्नि-वेदी का चयन किया।
श्लोक 29 (bala.14.29)
स चित्यो राजसिंहस्य संचितः कुशलैर्द्विजैः । गरुडो रुक्मपक्षो वै त्रिगुणोऽष्टादशात्मकः ॥ 14.29 ॥
sa cityo rājasiṃhasya saṃcitaḥ kuśalairdvijaiḥ | garuḍo rukmapakṣo vai triguṇo'ṣṭādaśātmakaḥ
उस सिंह-तुल्य राजा की वह अग्नि-वेदी, कुशल ब्राह्मणों द्वारा गरुड़ के आकार में स्वर्णपंखों सहित, सामान्य से तिगुनी और अठारह परतों वाली बनाई गई।
श्लोक 30 (bala.14.30)
नियुक्तास्तत्र पशवस्तत्तदुद्दिश्य दैवतम् । उरगाः पक्षिणश्चैव यथाशास्त्रं प्रचोदिताः ॥ 14.30 ॥
niyuktāstatra paśavastattaduddiśya daivatam | uragāḥ pakṣiṇaścaiva yathāśāstraṃ pracoditāḥ
वहाँ शास्त्रानुसार प्रेरित होकर, प्रत्येक देवता के उद्देश्य से पशु, सर्प और पक्षी भी नियत किए गए।
श्लोक 31 (bala.14.31)
शामित्रे तु हयस्तत्र तथा जलचराश्च ये । ऋषिभिः सर्वमेवैतन्नियुक्तं शास्त्रतस्तदा ॥ 14.31 ॥
śāmitre tu hayastatra tathā jalacarāśca ye | ṛṣibhiḥ sarvamevaitanniyuktaṃ śāstratastadā
शामित्र कर्म के लिए वहाँ अश्व तथा जलचर प्राणी भी थे; ऋषियों ने यह सब शास्त्रानुसार वहाँ नियत किया।
श्लोक 32 (bala.14.32)
पशूनां त्रिशतं तत्र यूपेषु नियतं तदा । अश्वरत्नोत्तमं तस्य राज्ञो दशरथस्य च ॥ 14.32 ॥
paśūnāṃ triśataṃ tatra yūpeṣu niyataṃ tadā | aśvaratnottamaṃ tasya rājño daśarathasya ca
वहाँ यूपों में तीन सौ पशु बाँधे गए, साथ ही राजा दशरथ का वह रत्नतुल्य श्रेष्ठ यज्ञ-अश्व भी।
श्लोक 33 (bala.14.33)
कौसल्या तं हयं तत्र परिचर्य समंततः । कृपाणैर्विशशासैनं त्रिभिः परमया मुदा ॥ 14.33 ॥
kausalyā taṃ hayaṃ tatra paricarya samaṃtataḥ | kṛpāṇairviśaśāsainaṃ tribhiḥ paramayā mudā
कौसल्या ने उस अश्व की चारों ओर परिक्रमा कर उसकी सेवा की, और परम हर्ष से तीन कृपाणों द्वारा उसका विधिपूर्वक स्पर्श किया।
श्लोक 34 (bala.14.34)
पतत्रिणा तदा सार्धं सुस्थितेन च चेतसा । अवसद्रजनीमेकां कौसल्या धर्मकाम्यया ॥ 14.34 ॥
patatriṇā tadā sārdhaṃ susthitena ca cetasā | avasadrajanīmekāṃ kausalyā dharmakāmyayā
तत्पश्चात धर्म-फल की कामना से स्थिरचित्त कौसल्या उस वेगवान अश्व के साथ एक रात्रि वहीं रहीं।
श्लोक 35 (bala.14.35)
होताध्वर्युस्तथोद्गाता हस्तेन समयोजयन् । महिष्या परिवृत्त्या च वावातामपरां तथा ॥ 14.35 ॥
hotādhvaryustathodgātā hastena samayojayan | mahiṣyā parivṛttyā ca vāvātāmaparāṃ tathā
होता, अध्वर्यु और उद्गाता — इन ऋत्विजों ने क्रमशः पटरानी, परित्यक्ता रानी और राजा की अन्य प्रिय रानी को हाथ से ग्रहण किया।
श्लोक 36 (bala.14.36)
पतत्रिणस्तस्य वपामुद्धृत्य नियतेन्द्रियः । ऋत्विक् परमसंपन्नः श्रपयामास शास्त्रतः ॥ 14.36 ॥
patatriṇastasya vapāmuddhṛtya niyatendriyaḥ | ṛtvik paramasaṃpannaḥ śrapayāmāsa śāstrataḥ
जितेन्द्रिय और शास्त्रसंपन्न ऋत्विक ने उस वेगवान अश्व की चर्बी निकालकर उसे शास्त्रविधि से पकाया।
श्लोक 37 (bala.14.37)
धूमगन्धं वपायास्तु जिघ्रति स्म नराधिपः । यथाकालं यथान्यायं निर्णुदन् पापमात्मनः ॥ 14.37 ॥
dhūmagandhaṃ vapāyāstu jighrati sma narādhipaḥ | yathākālaṃ yathānyāyaṃ nirṇudan pāpamātmanaḥ
राजा ने यथासमय और यथाविधि उस चर्बी के धुएँ की गंध सूँघी, जिससे उनके अपने पापों का नाश हुआ।
श्लोक 38 (bala.14.38)
हयस्य यानि चांगानि तानि सर्वाणि ब्राह्मणाः । अग्नौ प्रास्यन्ति विधिवत् समस्ताः षोडशर्त्विजः ॥ 14.38 ॥
hayasya yāni cāṃgāni tāni sarvāṇi brāhmaṇāḥ | agnau prāsyanti vidhivat samastāḥ ṣoḍaśartvijaḥ
उस अश्व के जो भी अंग शेष थे, उन सबको सोलहों ऋत्विजों ने मिलकर विधिपूर्वक अग्नि में डाल दिया।
श्लोक 39 (bala.14.39)
प्लक्षशाखासु यज्ञानामन्येषां क्रियते हविः । अश्वमेधस्य यज्ञस्य वैतसो भाग इष्यते ॥ 14.39 ॥
plakṣaśākhāsu yajñānāmanyeṣāṃ kriyate haviḥ | aśvamedhasya yajñasya vaitaso bhāga iṣyate
अन्य यज्ञों में हवि प्लक्ष-वृक्ष की शाखाओं पर अर्पित की जाती है, किंतु अश्वमेध यज्ञ में वेतस (बेंत) की शाखा पर अर्पण करने का विधान है।
श्लोक 40 (bala.14.40)
त्र्यहोऽश्वमेधः संख्यातः कल्पसूत्रेण ब्राह्मणैः । चतुष्टोममहस्तस्य प्रथमं परिकल्पितम् ॥ 14.40 ॥
tryaho'śvamedhaḥ saṃkhyātaḥ kalpasūtreṇa brāhmaṇaiḥ | catuṣṭomamahastasya prathamaṃ parikalpitam
ब्राह्मणों द्वारा कल्पसूत्र के अनुसार अश्वमेध यज्ञ तीन दिनों का माना गया है; उसका प्रथम दिन चतुष्टोम कर्म के रूप में निर्धारित किया गया।
श्लोक 41 (bala.14.41)
उक्थ्यं द्वितीयं संख्यातमतिरात्रं तथोत्तरम् । कारितास्तत्र बहवो विहिताः शास्त्रदर्शनात् ॥ 14.41 ॥
ukthyaṃ dvitīyaṃ saṃkhyātamatirātraṃ tathottaram | kāritāstatra bahavo vihitāḥ śāstradarśanāt
दूसरा दिन उक्थ्य कर्म कहलाया और उसके बाद का दिन अतिरात्र; इनके अतिरिक्त शास्त्र-दर्शन के अनुसार वहाँ और भी अनेक विहित कर्म कराए गए।
श्लोक 42 (bala.14.42)
ज्योतिष्टोमायुषी चैवमतिरात्रौ विनिर्मितौ । अभिजिद्विश्वजिच्चैवमप्तोर्यामो महाक्रतुः ॥ 14.42 ॥
jyotiṣṭomāyuṣī caivamatirātrau vinirmitau | abhijidviśvajiccaivamaptoryāmo mahākratuḥ
ज्योतिष्टोम और आयुष्य कर्म, तथा इसी प्रकार दो अतिरात्र भी संपन्न किए गए; और अभिजित्, विश्वजित् तथा महान आप्तोर्याम कर्म भी हुए।
श्लोक 43 (bala.14.43)
प्राचीं होत्रे ददौ राजा दिशं स्वकुलवर्धनः । अध्वर्यवे प्रतीचीं तु ब्रह्मणे दक्षिणां दिशम् ॥ 14.43 ॥
prācīṃ hotre dadau rājā diśaṃ svakulavardhanaḥ | adhvaryave pratīcīṃ tu brahmaṇe dakṣiṇāṃ diśam
अपने कुल की वृद्धि करने वाले उस राजा ने होता को पूर्व दिशा, अध्वर्यु को पश्चिम दिशा, और ब्रह्मा को दक्षिण दिशा दान में दी।
श्लोक 44 (bala.14.44)
उद्गात्रे च ततोदीचीं दक्षिणैषा विनिर्मिता । अश्वमेधे महायज्ञे स्वयंभुविहिते पुरा ॥ 14.44 ॥
udgātre ca tatodīcīṃ dakṣiṇaiṣā vinirmitā | aśvamedhe mahāyajñe svayaṃbhuvihite purā
और उद्गाता को उत्तर दिशा दी गई — यह वही दक्षिणा है जो अश्वमेध महायज्ञ में पूर्वकाल में स्वयं ब्रह्मा (स्वयंभू) द्वारा विहित की गई थी।
श्लोक 45 (bala.14.45)
क्रतुं समाप्य तु तदा न्यायतः पुरुषर्षभः । ऋत्विग्भ्यो हि ददौ राजा धरां तां कुलवर्धनः ॥ 14.45 ॥
kratuṃ samāpya tu tadā nyāyataḥ puruṣarṣabhaḥ | ṛtvigbhyo hi dadau rājā dharāṃ tāṃ kulavardhanaḥ
तत्पश्चात उस यज्ञ को विधिपूर्वक पूर्ण कर, अपने कुल की वृद्धि करने वाले उस नरश्रेष्ठ राजा ने वह समस्त पृथ्वी ऋत्विजों को दान कर दी।
श्लोक 46 (bala.14.46)
एवं दत्त्वा प्रहृष्टोऽभूत् श्रीमानिक्ष्वाकुनन्दनः । ऋत्विजस्त्वब्रुवन् सर्वे राजानं गतकिल्बिषम् ॥ 14.46 ॥
evaṃ dattvā prahṛṣṭo'bhūt śrīmānikṣvākunandanaḥ | ṛtvijastvabruvan sarve rājānaṃ gatakilbiṣam
इस प्रकार दान देकर वह श्रीमान इक्ष्वाकुवंशी राजा प्रसन्न हुआ; किंतु समस्त ऋत्विजों ने निष्पाप हो चुके राजा से कहा:
श्लोक 47 (bala.14.47)
भवानेव महीं कृत्स्नामेको रक्षितुमर्हति । न भूम्या कार्यमस्माकं न हि शक्ताः स्म पालने ॥ 14.47 ॥
bhavāneva mahīṃ kṛtsnāmeko rakṣitumarhati | na bhūmyā kāryamasmākaṃ na hi śaktāḥ sma pālane
‘आप ही अकेले इस समूची पृथ्वी की रक्षा करने में समर्थ हैं; हमें भूमि से कोई प्रयोजन नहीं, न ही हम उसका पालन करने में समर्थ हैं।’
श्लोक 48 (bala.14.48)
रताः स्वाध्यायकरणे वयं नित्यं हि भूमिप । निष्क्रयं किंचिदेवेह प्रयच्छतु भवानिति ॥ 14.48 ॥
ratāḥ svādhyāyakaraṇe vayaṃ nityaṃ hi bhūmipa | niṣkrayaṃ kiṃcideveha prayacchatu bhavāniti
‘हे भूमिपते! हम तो सदैव स्वाध्याय में ही रत रहते हैं; अतः आप हमें इसके बदले में कुछ और वस्तु प्रदान करें।’
श्लोक 49 (bala.14.49)
मणिरत्नं सुवर्णं वा गावो यद्वा समुद्यतम् । तत्प्रयच्छ नरश्रेष्ठ धरण्या न प्रयोजनम् ॥ 14.49 ॥
maṇiratnaṃ suvarṇaṃ vā gāvo yadvā samudyatam | tatprayaccha naraśreṣṭha dharaṇyā na prayojanam
‘हे नरश्रेष्ठ! आप हमें मणि-रत्न, स्वर्ण, गौएँ अथवा जो भी उपलब्ध हो वह दे दें; हमें इस भूमि से कोई प्रयोजन नहीं है।’
श्लोक 50 (bala.14.50)
एवमुक्तो नरपतिर्ब्राह्मणैर्वेदपारगैः । गवां शतसहस्राणि दश तेभ्यो ददौ नृपः ॥ 14.50 ॥
evamukto narapatirbrāhmaṇairvedapāragaiḥ | gavāṃ śatasahasrāṇi daśa tebhyo dadau nṛpaḥ
वेदपारंगत ब्राह्मणों द्वारा ऐसा कहे जाने पर राजा ने उन्हें दस लाख गौएँ प्रदान कीं।
श्लोक 51 (bala.14.51)
दशकोटीः सुवर्णस्य रजतस्य चतुर्गुणम् । ऋत्विजश्च ततः सर्वे प्रददुः सहिता वसु ॥ 14.51 ॥
daśakoṭīḥ suvarṇasya rajatasya caturguṇam | ṛtvijaśca tataḥ sarve pradaduḥ sahitā vasu
—दस करोड़ स्वर्ण-मुद्राएँ और उससे चौगुनी रजत-मुद्राएँ भी दीं; तत्पश्चात समस्त ऋत्विजों ने मिलकर वह धन आगे बाँट दिया,
श्लोक 52 (bala.14.52)
ऋष्यशृङ्गाय मुनये वसिष्ठाय च धीमते । ततस्ते न्यायतः कृत्वा प्रविभागं द्विजोत्तमाः ॥ 14.52 ॥
ṛṣyaśṛṅgāya munaye vasiṣṭhāya ca dhīmate | tataste nyāyataḥ kṛtvā pravibhāgaṃ dvijottamāḥ
—मुनि ऋष्यशृंग और बुद्धिमान वसिष्ठ को। तत्पश्चात उन श्रेष्ठ ब्राह्मणों ने न्यायपूर्वक उसका विभाजन कर,
श्लोक 53 (bala.14.53)
सुप्रीतमनसः सर्वे प्रत्यूचुर्मुदिता भृशम् । ततः प्रसर्पकेभ्यस्तु हिरण्यं सुसमाहितः ॥ 14.53 ॥
suprītamanasaḥ sarve pratyūcurmuditā bhṛśam | tataḥ prasarpakebhyastu hiraṇyaṃ susamāhitaḥ
अत्यंत प्रसन्नचित्त होकर हर्षपूर्वक उत्तर दिया। तत्पश्चात उन एकाग्रचित्त राजा ने अन्य विद्वानों को भी स्वर्ण प्रदान किया,
श्लोक 54 (bala.14.54)
जांबूनदं कोटिसंंख्यं ब्राह्मणेभ्यो ददौ तदा । दरिद्राय द्विजायाथ हस्ताभरणमुत्तमम् ॥ 14.54 ॥
jāṃbūnadaṃ koṭisaṃṃkhyaṃ brāhmaṇebhyo dadau tadā | daridrāya dvijāyātha hastābharaṇamuttamam
करोड़ों की संख्या में उत्तम स्वर्ण ब्राह्मणों को दिया; और एक निर्धन ब्राह्मण को, जो याचना कर रहा था,
श्लोक 55 (bala.14.55)
कस्मैचिद्याचमानाय ददौ राघवनंदनः । ततः प्रीतेषु विधिवत् द्विजेषु द्विजवत्सलः ॥ 14.55 ॥
kasmaicidyācamānāya dadau rāghavanaṃdanaḥ | tataḥ prīteṣu vidhivat dvijeṣu dvijavatsalaḥ
उस रघुवंशी राजा ने हाथ का एक उत्तम आभूषण प्रदान किया। तत्पश्चात, ब्राह्मणों के प्रसन्न हो जाने पर, वे द्विजवत्सल राजा
श्लोक 56 (bala.14.56)
प्रणाममकरोत्तेषां हर्षव्याकुलितेन्द्रियः । तस्याशिषोऽथ विविधा ब्राह्मणैः समुदाहृताः ॥ 14.56 ॥
praṇāmamakarotteṣāṃ harṣavyākulitendriyaḥ | tasyāśiṣo'tha vividhā brāhmaṇaiḥ samudāhṛtāḥ
हर्ष से विह्वल होकर उन्हें प्रणाम करने लगे; तब ब्राह्मणों ने उस भूमि पर लेटे हुए राजा को विविध आशीर्वचन कहे —
श्लोक 57 (bala.14.57)
उदारस्य नृवीरस्य धरण्यां पतितस्य च । ततः प्रीतमना राजा प्राप्य यज्ञमनुत्तमम् ॥ 14.57 ॥
udārasya nṛvīrasya dharaṇyāṃ patitasya ca | tataḥ prītamanā rājā prāpya yajñamanuttamam
उस उदार और वीर नरेश के लिए। तत्पश्चात उस अनुपम यज्ञ को प्राप्त कर राजा का मन प्रसन्नता से भर गया,
श्लोक 58 (bala.14.58)
पापापहं स्वर्नयनं दुस्तरं पार्थिवर्षभैः । ततोऽब्रवीदृष्यशृंगं राजा दशरथस्तदा ॥ 14.58 ॥
pāpāpahaṃ svarnayanaṃ dustaraṃ pārthivarṣabhaiḥ | tato'bravīdṛṣyaśṛṃgaṃ rājā daśarathastadā
जो पाप का नाश करने वाला, स्वर्ग की ओर ले जाने वाला और श्रेष्ठ राजाओं के लिए भी दुष्कर था — तत्पश्चात राजा दशरथ ने ऋष्यशृंग से कहा:
श्लोक 59 (bala.14.59)
कुलस्य वर्धनं त्वं तु कर्तुमर्हसि सुव्रत । तथेति च स राजानमुवाच द्विजसत्तमः । भविष्यन्ति सुता राजंश्चत्वारस्ते कुलोद्वहाः ॥ 14.59 ॥
kulasya vardhanaṃ tvaṃ tu kartumarhasi suvrata | tatheti ca sa rājānamuvāca dvijasattamaḥ | bhaviṣyanti sutā rājaṃścatvāraste kulodvahāḥ
‘हे सुव्रत! अब आप ही मेरे कुल की वृद्धि करने योग्य हैं।’ ‘ऐसा ही होगा,’ उन श्रेष्ठ ब्राह्मण ने राजा से कहा। ‘हे राजन्! आपके कुल को आगे बढ़ाने वाले चार पुत्र उत्पन्न होंगे।’
श्लोक 60 (bala.14.60)
स तस्य वाक्यं मधुरं निशम्य प्रणम्य तस्मै प्रयतो नृपेन्द्र । जगाम हर्षं परमं महात्मा तं ऋष्यशृङ्गं पुनरप्युवाच ॥ 14.60 ॥
sa tasya vākyaṃ madhuraṃ niśamya praṇamya tasmai prayato nṛpendra | jagāma harṣaṃ paramaṃ mahātmā taṃ ṛṣyaśṛṅgaṃ punarapyuvāca
उनके इन मधुर वचनों को सुनकर वे नरेन्द्र राजा उन्हें विनम्रतापूर्वक प्रणाम कर परम हर्ष को प्राप्त हुए, और उन महात्मा ऋष्यशृंग से पुनः यह बोले।