The Rule of Ritual Bathing (Snana-vidhi)

Verse 1 (garuda.1.214.1)

ब्रह्मोवाच । अथ स्नानविधिं वक्ष्ये स्नानमूला क्रिया यतः । मृद्गोमयतिलान्दर्भान्पुष्पाणि सुरभीणि च

brahmovāca atha snānavidhiṁ vakṣye snānamūlā kriyā yataḥ mṛdgomayatilāndarbhānpuṣpāṇi surabhīṇi ca

Brahma said: Now I shall describe the rule of bathing, since all ritual action is rooted in bathing. Clay, cow-dung, sesame, kusha grass, and fragrant flowers —

Verse 2 (garuda.1.214.2)

आहरेत्स्नानकाले च स्नानार्थो प्रयतः शुचिः । गन्धोदकान्तं विविक्ते (धं) स्थापयेत्तान्यथ क्षितौ

āharetsnānakāle ca snānārtho prayataḥ śuciḥ gandhodakāntaṁ vivikte (dhaṁ) sthāpayettānyatha kṣitau

— these one should bring at the time of bathing, being pure and diligent; up to scented water, one should set these all out on the ground in a clean, secluded place.

Verse 3 (garuda.1.214.3)

त्रिधा कृत्वा मृदं तां तु गोमयं च विचक्षणः । अद्भिर्मृद्भिश्च चरणौ प्रक्षाल्याथ करौ तथा

tridhā kṛtvā mṛdaṁ tāṁ tu gomayaṁ ca vicakṣaṇaḥ adbhirmṛdbhiśca caraṇau prakṣālyātha karau tathā

The wise man, having divided the clay and cow-dung into three portions each, should wash his feet with water and clay, and then his hands.

Verse 4 (garuda.1.214.4)

उपवीती बद्धशिखः सम्यगाचम्य वाग्यतः । उरुं राजेत्यृचा तोयमुपस्थाय प्रदक्षिणम्

upavītī baddhaśikhaḥ samyagācamya vāgyataḥ uruṁ rājetyṛcā toyamupasthāya pradakṣiṇam

Wearing the sacred thread, with topknot tied, having duly sipped water and kept silence, one should approach the water reciting the verse 'urum raja' and circle it.

Verse 5 (garuda.1.214.5)

आवर्तयेत्तदुदकं ये ते शतमितित्र्यृचा

āvartayettadudakaṁ ye te śatamititryṛcā

That water should be stirred while reciting the verse 'ye te shatam'.

Verse 6 (garuda.1.214.6)

ओं उरुं हि राजा वरुणश्चकार सूर्याय पन्थानमन्वेत वा । प्रतिधाता च वक्तारस्ताहृदयाविपश्चित् । नमोऽग्न्यरुणाया भिष्टुतोवरुणस्य पाशः । वरुणाय नमः

oṁ uruṁ hi rājā varuṇaścakāra sūryāya panthānamanveta vā pratidhātā ca vaktārastāhṛdayāvipaścit namo'gnyaruṇāyā bhiṣṭutovaruṇasya pāśaḥ varuṇāya namaḥ

Om — one recites this hymn to Varuna beginning 'urum hi raja varunas cakara suryaya panthanam' (Varuna, the wide-ruling king, made a path for the sun), which offers salutation to Agni-Aruna and prays for release from Varuna's noose of sin, ending with 'varunaya namah' (salutation to Varuna).

Verse 7 (garuda.1.214.7)

ओं ये ते शतं वरुणये सहस्रं यज्ञियाः पाशा वितता महान्तः । तेभिर्नो अद्य सवितोत विष्णुर्विश्वे मुञ्चन्तु मरुतः स्वर्काः स्वाहा । सुमित्रियान इत्यबञ्जलिमाकृत्योत्तरेण तोयं पश्चाद्विराज्य चैव विनिः क्षिपेत् । ओं सुमित्रिया न आप ओषधयः सन्तु । दुर्मित्रियास्तस्मै सन्तु योऽस्मान्द्वेष्टि यञ्च वयं द्विष्मः

oṁ ye te śataṁ varuṇaye sahasraṁ yajñiyāḥ pāśā vitatā mahāntaḥ tebhirno adya savitota viṣṇurviśve muñcantu marutaḥ svarkāḥ svāhā sumitriyāna ityabañjalimākṛtyottareṇa toyaṁ paścādvirājya caiva viniḥ kṣipet oṁ sumitriyā na āpa oṣadhayaḥ santu durmitriyāstasmai santu yo'smāndveṣṭi yañca vayaṁ dviṣmaḥ

Om — with the mantra 'ye te shatam varuna sahasram yajniya pashah' (praying that Savita, Vishnu, and the Maruts free us from Varuna's hundreds and thousands of sacrificial snares), one should offer a handful of water toward the north; then, releasing water toward the west, one recites 'sumitriya na apah' — 'may the waters and plants be friendly to us, and unfriendly to him who hates us and whom we hate.'

Verse 8 (garuda.1.214.8)

पादौ कटिं चैव पूर्वं मृद्भिस्त्रिभिस्त्रिभिः । प्रक्षाल्य हस्ता वाचम्य नमस्कृत्य जलं ततः

pādau kaṭiṁ caiva pūrvaṁ mṛdbhistribhistribhiḥ prakṣālya hastā vācamya namaskṛtya jalaṁ tataḥ

Having first washed the feet and waist with clay three times each, then washed the hands, sipped water, and offered obeisance, one turns again to the water —

Verse 9 (garuda.1.214.9)

ओं इदं विष्णुर्विचक्रमे त्रेधा निधे पदं समूढमस्य पांसुरे । महाव्याहृतिभिः पश्चादाचामेत्प्रयतोऽपि सन्

oṁ idaṁ viṣṇurvicakrame tredhā nidhe padaṁ samūḍhamasya pāṁsure mahāvyāhṛtibhiḥ paścādācāmetprayato'pi san

Om — one should recite the verse 'idam vishnur vichakrame' describing Vishnu's three strides; then, though already purified, one should again sip water together with the great vyahritis (bhuh bhuvah svah).

Verse 10 (garuda.1.214.10)

मार्जयेद्वै मृदाङ्गानि इदं विष्णुरिति त्वृचा । भास्कराभिमुखो मज्जेदापो अस्मानितित्यृचा

mārjayedvai mṛdāṅgāni idaṁ viṣṇuriti tvṛcā bhāskarābhimukho majjedāpo asmānitityṛcā

With the verse 'idam vishnuh,' one should rub the limbs with clay; facing the sun, one should immerse oneself in water while reciting the verse 'apo asman' (may the waters purify us).

Verse 11 (garuda.1.214.11)

ओं आपो अस्मान्मातरः शुन्धयन्तु घृतेन नो घृतष्वः पुनन्तु । विश्वं हि रिप्रं प्रवहन्ति देवीरुदिदाभ्यः शुचिरापूत एमि

oṁ āpo asmānmātaraḥ śundhayantu ghṛtena no ghṛtaṣvaḥ punantu viśvaṁ hi ripraṁ pravahanti devīrudidābhyaḥ śucirāpūta emi

Om — 'apo asman mataraḥ shundhayantu' — 'May the waters, our mothers, cleanse us; being full of ghee, may they purify us with ghee; for the divine waters carry away all impurity — I emerge from them pure' — such is this verse.

Verse 12 (garuda.1.214.12)

ततोऽवृघृष्य पात्राणि निमज्योन्मज्य वै शनैः । गोमयेन विलिप्याथ मानस्तोक इत्यृचा

tato'vṛghṛṣya pātrāṇi nimajyonmajya vai śanaiḥ gomayena vilipyātha mānastoka ityṛcā

Then, having scoured the vessels, slowly immersing and rising, having smeared with cow-dung, one should recite the verse 'ma nastoke'.

Verse 13 (garuda.1.214.13)

ओं मानस्तोके तनये मा न आयुषि मा नो गोषु मा नो अश्वेषु रीरिषः । मा नो वीरान्रुद्रभामिनोऽबधीर्हविष्मन्तः सदमित्वा हवामहे

oṁ mānastoke tanaye mā na āyuṣi mā no goṣu mā no aśveṣu rīriṣaḥ mā no vīrānrudrabhāmino'badhīrhaviṣmantaḥ sadamitvā havāmahe

Om — 'ma nastoke tanaye ma na ayushi' — 'Harm not our offspring, our lifespan, our cattle, or our horses, O Rudra; slay not our heroes in your wrath — bearing oblations, we ever call upon you' — such is this prayer.

Verse 14 (garuda.1.214.14)

ततोऽभिषिञ्चेन्मन्त्रैस्तु वरुणैस्तु यथाक्रमम् । इमंमे वरुणे द्वाभ्यां त्वन्नः सत्वन्न इत्यपि

tato'bhiṣiñcenmantraistu varuṇaistu yathākramam imaṁme varuṇe dvābhyāṁ tvannaḥ satvanna ityapi

Then one should perform the sprinkling-rite in order with the Varuna mantras — with the two verses 'imam me varuna,' and also with 'tvannah sat,'

Verse 15 (garuda.1.214.15)

आपो त्वन्तुमसीति च मुञ्चन्त्ववभृतेति च । ओं इमंमे वरुण श्रुधीहवमद्या च मृडयत्वा मवस्युराचके

āpo tvantumasīti ca muñcantvavabhṛteti ca oṁ imaṁme varuṇa śrudhīhavamadyā ca mṛḍayatvā mavasyurācake

— and with 'apas tva' and 'muñcantv avabhrithena'; Om — 'imam me varuna shrudhi havam' — 'Hear this my call today, O Varuna, and be gracious; seeking your protection I call upon you' — such is this prayer.

Verse 16 (garuda.1.214.16)

ओं तत्त्वयामि ब्रह्मणा वन्दमानस्तदाशास्ते यजमानो हविर्भिः । अहेडमानो वरुणेह बोध्युरुशं समान आयुः प्रमोषीः । ओं त्वन्नो अग्ने वरुणस्य विद्वान्देवस्य हेडो अवयासिसीष्ठाः । यजिष्ठो वह्नितमः शोशुचानो विश्वा द्वेषांसिप्रमुमुग्ध्यस्मत्स्वाहा । ओं स त्वन्नो अग्नेवमो भवती नेदिष्ठो अस्या उषसोव्युष्टौ । अवयक्ष्वनो वरुणं रराणो वीहिमृडीकं सुहवो न एधि । ओं आपो नौषधि हिंसार्धम्नो राजस्ततो वरुणो नोमुञ्चा यदाहरघ्न्या इति वरुणेति शपार्महे ततो वरुण नो मुञ्च । ओं उदुत्तमं वरुण पाशमस्मदवाधमं विमध्यमंश्रथाय । अथावयमादित्यव्रते तवानागसो अदितये स्याम । मुञ्चन्तुमामप्यथाद्वरुणस्य त्वत् । अहो यमस्य पत्नीमानः सर्वस्मादेव किल्बिषात् । अवभृथनिचं पुनर्विचेरुसि नित्यं प्रन्नः । अवदेवैर्देवकृता मनोयासि समवत्यै कृतं पुष्पाच्छा देवधीमल्पाही

oṁ tattvayāmi brahmaṇā vandamānastadāśāste yajamāno havirbhiḥ aheḍamāno varuṇeha bodhyuruśaṁ samāna āyuḥ pramoṣīḥ oṁ tvanno agne varuṇasya vidvāndevasya heḍo avayāsisīṣṭhāḥ yajiṣṭho vahnitamaḥ śośucāno viśvā dveṣāṁsipramumugdhyasmatsvāhā oṁ sa tvanno agnevamo bhavatī nediṣṭho asyā uṣasovyuṣṭau avayakṣvano varuṇaṁ rarāṇo vīhimṛḍīkaṁ suhavo na edhi oṁ āpo nauṣadhi hiṁsārdhamno rājastato varuṇo nomuñcā yadāharaghnyā iti varuṇeti śapārmahe tato varuṇa no muñca oṁ uduttamaṁ varuṇa pāśamasmadavādhamaṁ vimadhyamaṁśrathāya athāvayamādityavrate tavānāgaso aditaye syāma muñcantumāmapyathādvaruṇasya tvat aho yamasya patnīmānaḥ sarvasmādeva kilbiṣāt avabhṛthanicaṁ punarvicerusi nityaṁ prannaḥ avadevairdevakṛtā manoyāsi samavatyai kṛtaṁ puṣpācchā devadhīmalpāhī

There follows here an extended recitation of many Vedic verses addressed to Varuna, Agni, and Aditi, praying for release from the uppermost, lowest, and middle bonds of sin, entreating purification from all the gods, extending to well-known verses such as 'tad vishnoh paramam padam'.

Verse 17 (garuda.1.214.17)

अभिषिच्य तथात्मानं निमज्याचम्य वै पुनः । दर्भेण पाययेन्मन्त्रैरलिङ्गैः पावनैरिमैः

abhiṣicya tathātmānaṁ nimajyācamya vai punaḥ darbheṇa pāyayenmantrairaliṅgaiḥ pāvanairimaiḥ

Having thus sprinkled oneself, having again immersed and sipped water, one should drink water through kusha grass with these pure, purifying mantras —

Verse 18 (garuda.1.214.18)

आपोहिष्ठेति तिसृभिरिदमापो हविष्मतीः । देवीराप इति द्वाभ्यां आपोदेवा इति त्र्यृचा

āpohiṣṭheti tisṛbhiridamāpo haviṣmatīḥ devīrāpa iti dvābhyāṁ āpodevā iti tryṛcā

— with the three verses of 'apo hi shtha,' with 'idam apo havishmatih,' with the two verses of 'devir apah,' with the three verses of 'apo deva,'

Verse 19 (garuda.1.214.19)

द्रुपदादिव इति च शन्नो देवीरपां रसः । आपो देवो पावमान्यः पुनन्त्वाद्या ऋचो नव

drupadādiva iti ca śanno devīrapāṁ rasaḥ āpo devo pāvamānyaḥ punantvādyā ṛco nava

— with 'drupadad iva,' with 'shanno devir apam,' one should be purified with the nine verses of 'apo devih pavamanyah'.

Verse 20 (garuda.1.214.20)

चित्पतिर्मेति च शनैः प्लाव्यात्मनं समाहितः । हिरण्यवर्णा इति च पावमान्यस्तथा पराः

citpatirmeti ca śanaiḥ plāvyātmanaṁ samāhitaḥ hiraṇyavarṇā iti ca pāvamānyastathā parāḥ

With the mantra 'chit patir ma,' slowly immersing oneself, and also with 'hiranyavarnah' and the further Pavamani verses.

Verse 21 (garuda.1.214.21)

तरत्सामा शुद्धवत्यः पवित्राणि च शक्तितः । वारुण्या बहवः पुण्याः शक्तितः संप्रयोजयेत्

taratsāmā śuddhavatyaḥ pavitrāṇi ca śaktitaḥ vāruṇyā bahavaḥ puṇyāḥ śaktitaḥ saṁprayojayet

'Taratsama,' the purifying verses, and the sacred hymns should be recited according to one's ability; the many sacred Varuna-mantras should be employed as one's capacity allows.

Verse 22 (garuda.1.214.22)

ओं कारेण व्याहृतिभिर्गायत्र्या च समन्वितः । आदावन्ते च कुर्वीत अभिषेकं यथाक्रमम्

oṁ kāreṇa vyāhṛtibhirgāyatryā ca samanvitaḥ ādāvante ca kurvīta abhiṣekaṁ yathākramam

Joined with the syllable Om, the vyahritis, and the Gayatri, one should perform the sprinkling-rite in due order, at the beginning and the end.

Verse 23 (garuda.1.214.23)

जलमध्यस्थितस्यैव मार्जनं तु विधीयते । अन्तर्जले जपेन्मन्त्रं त्रिः कृत्वा चाघमर्षणम्

jalamadhyasthitasyaiva mārjanaṁ tu vidhīyate antarjale japenmantraṁ triḥ kṛtvā cāghamarṣaṇam

Sprinkling is enjoined only while standing within the water; the Aghamarshana mantra should be recited three times within the water.

Verse 24 (garuda.1.214.24)

द्रुपदाद्यास्त्रिरावर्तेदयं गौरिति च त्र्यृचम् । अन्यांश्चैव तु मन्त्रान्वा स्मृतिदृष्टान्समाहितः

drupadādyāstrirāvartedayaṁ gauriti ca tryṛcam anyāṁścaiva tu mantrānvā smṛtidṛṣṭānsamāhitaḥ

'Drupadad iva' should be repeated three times, and the three verses of 'ayam gauh' also; or, with a composed mind, other mantras seen in the Smritis may be recited.

Verse 25 (garuda.1.214.25)

सव्याहृतिं सप्रणवां गायत्रीं वा जपेद्बुधः आवर्तयेद्वा प्रणवं स्मरेद्वा विष्णमव्ययम्

savyāhṛtiṁ sapraṇavāṁ gāyatrīṁ vā japedbudhaḥ āvartayedvā praṇavaṁ smaredvā viṣṇamavyayam

The wise one should recite the Gayatri together with the vyahritis and pranava; or repeat the pranava; or simply remember the imperishable Vishnu.

Verse 26 (garuda.1.214.26)

विष्णोरायतनं त्वापः स एवाप्पतिरुच्यते । तस्यैवं तनवस्त्वेतास्तस्मात्तं ह्यप्सु संस्मरेत्

viṣṇorāyatanaṁ tvāpaḥ sa evāppatirucyate tasyaivaṁ tanavastvetāstasmāttaṁ hyapsu saṁsmaret

The waters are the abode of Vishnu; hence he himself is called Lord of the Waters. These waters are truly his own forms; therefore within the waters one should remember him.

Verse 27 (garuda.1.214.27)

तद्विष्णोरिति मन्त्रेण निमज्याप्सु पुनः पुनः । गायत्त्री वैष्णवी ह्येषा विष्णोः संस्मरणाय वै

tadviṣṇoriti mantreṇa nimajyāpsu punaḥ punaḥ gāyattrī vaiṣṇavī hyeṣā viṣṇoḥ saṁsmaraṇāya vai

With the mantra 'tad vishnoh,' one should immerse repeatedly in the water; this Vaishnavi Gayatri is indeed for the remembrance of Vishnu.

Verse 28 (garuda.1.214.28)

ओं इदमापप्रवहता स्वं मलं क्षाललोहितम् । यथात्वहोत्रामृतं यच्च शोफे अभीषणम्

oṁ idamāpapravahatā svaṁ malaṁ kṣālalohitam yathātvahotrāmṛtaṁ yacca śophe abhīṣaṇam

Om — then, through many further verses such as 'idam apah pravahata svam malam' (waters, carry away this impurity), which pray for purification of blood-defects and swelling and the like,

Verse 29 (garuda.1.214.29)

आपो मा तस्मादेनसः पावमानश्च मुञ्चतु इविष्मतो विमा आपोहविष्मानाविरासति । हविष्मान् देव असुरो हविष्मानस्तु सूर्यः । देवीरापो अपा पत्न्या यश्च ऊर्मिर्हविष्यः इन्द्रियवान्मादित्यन्तनः तं देवेभ्यो देवता दाभुशुक्रलेभ्यस्तेषां भागकर्षिवसिसमुद्रस्य दक्षिण्याग्रयासिमेनापोग्रर्भिरश्मतमोधोः । आपो देवी मधुमतीरगृह्णन्तु ह्यन्नती राजस्वतिलाः । याभिर्मित्रावरुणस्य सिञ्चयाभिरिन्द्रमनयत्यन्न वाती वद्रुपदां शन्नो देवी अपामसृग्द्वयसंसूर्ये सन्तं समाहितं अपांरसस्य यो रस्य यो गृह्णास्युत्तमम् । आपो देवीरुपसूर्य मधुमतीवयस्याय प्रजाभ्यः तासा मास्थानात्वर्जिहतामोषधयः सपिप्पलाः । पुनन्तु मा पितरः सौम्यासः पुनन्त्वनापि पिता सहसाः पवित्रेण गतायुषा । पुनन्तु मा पितामहाः पुनन्तु प्रपितामहाः । पवित्रेण गतायुषा विश्वमायुर्व्यश्रवैः । अग्न आयूंषि परसत्माचरोर्जमिषञ्च त्वचे वावस्वत्वच्छूनाम् । पुनन्तु मा देवजनाः पुनन्तु मनसा धियः । पुनन्तु विश्वा भूतानि जातवेदः ! पुनीहि मा । पवित्रेण पुनीहि मा शुक्रेण देव दीद्यत् । अग्ने क्रत्वा क्रतूंरनु । यत्ते पवित्रमर्चिष्यग्ने विततमन्तरा ब्रह्मा तेन पुनातु मा । पवमानः सुवर्जनः । पवित्रेण विचर्षणिः । यः पोता स पुनातु मा । उभाभ्यां देव सवितः । पवित्रेण सवेन च । इदं ब्रह्मपुनीमहे । वैश्वदेवीः पुनती देव्या गृभ्नास्यामिसावक्ष्यस्तान्नोवीत पूज्याः । तयामदन्तः सधमादेषु वयं स्याम पतयो रयीणाम् । चित्प तिर्मा पुनात्वच्छिद्रेण पवित्रेण सूर्यस्य रश्मिभिः । तस्य ते पवित्रपूतस्य यत्कामः । प्रणितच्छकेयं देवो वाक्पतिर्मा सविता त्वच्छिद्रेण पवित्रेण सूर्यस्य रश्मिभिः । तस्य ते पवित्रपते ! पवित्रपूतस्य चत्कामः । पुनस्तच्छकेयं द्युपतिं अयं गौः पृश्रिरक्रमीसदशशतं मातरं पुनः पितरञ्च प्रयस्मः । देवो मा सविता पुनात्वच्छिद्रेण पवित्रेण सूर्यस्य रश्मिभिः । तस्य ते पवित्रपते पवित्रपूतस्य यत्कामः पुनातच्छकेयम् । ओं तद्विष्णोः परमं पदं सदा पश्यन्ति सूरयः । दिवीव चक्षुराततम्

āpo mā tasmādenasaḥ pāvamānaśca muñcatu iviṣmato vimā āpohaviṣmānāvirāsati haviṣmān deva asuro haviṣmānastu sūryaḥ devīrāpo apā patnyā yaśca ūrmirhaviṣyaḥ indriyavānmādityantanaḥ taṁ devebhyo devatā dābhuśukralebhyasteṣāṁ bhāgakarṣivasisamudrasya dakṣiṇyāgrayāsimenāpograrbhiraśmatamodhoḥ āpo devī madhumatīragṛhṇantu hyannatī rājasvatilāḥ yābhirmitrāvaruṇasya siñcayābhirindramanayatyanna vātī vadrupadāṁ śanno devī apāmasṛgdvayasaṁsūrye santaṁ samāhitaṁ apāṁrasasya yo rasya yo gṛhṇāsyuttamam āpo devīrupasūrya madhumatīvayasyāya prajābhyaḥ tāsā māsthānātvarjihatāmoṣadhayaḥ sapippalāḥ punantu mā pitaraḥ saumyāsaḥ punantvanāpi pitā sahasāḥ pavitreṇa gatāyuṣā punantu mā pitāmahāḥ punantu prapitāmahāḥ pavitreṇa gatāyuṣā viśvamāyurvyaśravaiḥ agna āyūṁṣi parasatmācarorjamiṣañca tvace vāvasvatvacchūnām punantu mā devajanāḥ punantu manasā dhiyaḥ punantu viśvā bhūtāni jātavedaḥ ! punīhi mā pavitreṇa punīhi mā śukreṇa deva dīdyat agne kratvā kratūṁranu yatte pavitramarciṣyagne vitatamantarā brahmā tena punātu mā pavamānaḥ suvarjanaḥ | pavitreṇa vicarṣaṇiḥ | yaḥ potā sa punātu mā ubhābhyāṁ deva savitaḥ | pavitreṇa savena ca | idaṁ brahmapunīmahe vaiśvadevīḥ punatī devyā gṛbhnāsyāmisāvakṣyastānnovīta pūjyāḥ tayāmadantaḥ sadhamādeṣu vayaṁ syāma patayo rayīṇām citpa tirmā punātvacchidreṇa pavitreṇa sūryasya raśmibhiḥ tasya te pavitrapūtasya yatkāmaḥ praṇitacchakeyaṁ devo vākpatirmā savitā tvacchidreṇa pavitreṇa sūryasya raśmibhiḥ tasya te pavitrapate ! pavitrapūtasya catkāmaḥ punastacchakeyaṁ dyupatiṁ ayaṁ gauḥ pṛśrirakramīsadaśaśataṁ mātaraṁ punaḥ pitarañca prayasmaḥ devo mā savitā punātvacchidreṇa pavitreṇa sūryasya raśmibhiḥ tasya te pavitrapate pavitrapūtasya yatkāmaḥ punātacchakeyam oṁ tadviṣṇoḥ paramaṁ padaṁ sadā paśyanti sūrayaḥ divīva cakṣurātatam

— a lengthy body of mantras is recited, invoking purity from the waters, the ancestors, forefathers, the gods, Agni, and Savita, ending finally with the celebrated verse: 'That supreme step of Vishnu the wise ever behold, like an eye stretched across the heavens.'

Verse 30 (garuda.1.214.30)

स्नात्वैवं वाससी धौते अच्छिन्ने परिधाय च । प्रक्षाल्य च मृदाद्भिश्च हस्तौ प्रक्षाल्य वै तदा

snātvaivaṁ vāsasī dhaute acchinne paridhāya ca prakṣālya ca mṛdādbhiśca hastau prakṣālya vai tadā

Having thus bathed, one should put on two washed, unrent garments; and having washed the hands with clay and water,

Verse 31 (garuda.1.214.31)

आचान्ते पुनाराचामेन्मन्त्रेण स्नानभोजने । द्रुपदां च त्रिरावर्त्य तथा चैवाघमर्षणम्

ācānte punārācāmenmantreṇa snānabhojane drupadāṁ ca trirāvartya tathā caivāghamarṣaṇam

— having sipped water, one should sip again with the mantra used for bathing and eating, and repeat 'drupada' thrice, and likewise the Aghamarshana.

Verse 32 (garuda.1.214.32)

आचम्याप्लाव्य चात्मानं त्रिराचम्यशनेरसून् । अथोपतिष्टेदादित्यं मूर्ध्नि पुष्पान्विताञ्जलिः

ācamyāplāvya cātmānaṁ trirācamyaśanerasūn athopatiṣṭedādityaṁ mūrdhni puṣpānvitāñjaliḥ

Having sipped water and sprinkled oneself, having sipped thrice to steady the breath, one should then worship the sun with a handful of flowers upon the head.

Verse 33 (garuda.1.214.33)

प्रक्षिप्योदकमद्धूय उदुत्यं चित्रमित्यपि । तच्चक्षुर्देव इति च हंसः शुचिषदित्यपि

prakṣipyodakamaddhūya udutyaṁ citramityapi taccakṣurdeva iti ca haṁsaḥ śuciṣadityapi

Casting up water while offering it, one recites the verses 'udvayam tamasas pari' and 'chitram,' as well as 'tac chakshur devahitam' (that eye set by the gods) and 'hamsah shuchishat' (the swan seated in purity) —

Verse 34 (garuda.1.214.34)

एताञ्जपेदूर्ध्वबाहुः सूर्यमीक्ष्य समाहितः । गायत्त्रीं च तथा शक्त्या उपस्थाय दिवाकरम्

etāñjapedūrdhvabāhuḥ sūryamīkṣya samāhitaḥ gāyattrīṁ ca tathā śaktyā upasthāya divākaram

— these should be recited with arms raised, gazing upon the sun with a composed mind, and one should also, as ability allows, recite the Gayatri while worshipping the sun.

Verse 35 (garuda.1.214.35)

विभ्राडित्यनुवाकेन सूक्तेन पुरुषस्य च । शिवसङ्कल्पेन च तथा मण्डलब्राह्मणेन च

vibhrāḍityanuvākena sūktena puruṣasya ca śivasaṅkalpena ca tathā maṇḍalabrāhmaṇena ca

With the anuvaka beginning 'vibhrat,' with the Purusha-sukta, with the Shiva-sankalpa hymn, and with the Mandala-brahmana,

Verse 36 (garuda.1.214.36)

दिवाकीर्त्या तथा चान्यैः सौरैर्मन्त्रैश्च शक्तितः । जपयज्ञस्तु कर्तव्यः सर्वदेवप्रणीतकैः

divākīrtyā tathā cānyaiḥ saurairmantraiśca śaktitaḥ japayajñastu kartavyaḥ sarvadevapraṇītakaiḥ

— and with 'divakirti' and other solar mantras, according to one's ability, the recitation-sacrifice should be performed with mantras proceeding from all the gods.

Verse 37 (garuda.1.214.37)

अध्यात्मविद्यां विधिवज्जपेद्वा जपसिद्धये । सव्यं कृत्वा त्रिराचम्य श्रियं मेधां धृतिं क्षितिम्

adhyātmavidyāṁ vidhivajjapedvā japasiddhaye savyaṁ kṛtvā trirācamya śriyaṁ medhāṁ dhṛtiṁ kṣitim

Or, for the success of one's recitation, one may recite the science of the Self duly. Having turned left and sipped water thrice, one should offer tarpana to Shri, Medha, Dhriti, and Kshiti,

Verse 38 (garuda.1.214.38)

वाचं वागीश्वरीं पुष्टिं तुष्टिञ्च परितर्पयेत् । उमामरुन्धतीं चैव शचीं मातरमेव च

vācaṁ vāgīśvarīṁ puṣṭiṁ tuṣṭiñca paritarpayet umāmarundhatīṁ caiva śacīṁ mātarameva ca

— and satisfy Vach, Vagishvari, Pushti, and Tushti; and likewise Uma, Arundhati, Shachi, and the Divine Mother.

Verse 39 (garuda.1.214.39)

जयां च विजयां चैव सावित्रीं शान्तिमेव च । स्वाहां स्वधां धृतिं चैव तथैवादितिमुत्तमाम्

jayāṁ ca vijayāṁ caiva sāvitrīṁ śāntimeva ca svāhāṁ svadhāṁ dhṛtiṁ caiva tathaivāditimuttamām

One should offer tarpana to Jaya and Vijaya, to Savitri and Shanti, to Svaha, Svadha, and Dhriti, and likewise to the supreme Aditi,

Verse 40 (garuda.1.214.40)

ऋषिपत्नीश्च कन्याश्च तर्पयेत्काम्यदेवताः । सर्वमङ्गलकामस्तु तर्पयेत्सर्वमङ्गलाम्

ṛṣipatnīśca kanyāśca tarpayetkāmyadevatāḥ sarvamaṅgalakāmastu tarpayetsarvamaṅgalām

— and to the wives of the sages, to the maiden goddesses, and to one's chosen deities; he who desires universal auspiciousness should satisfy the goddess Sarvamangala.

Verse 41 (garuda.1.214.41)

आब्रह्मस्तम्बपर्यन्तं जगत्तृप्यत्विदं ब्रुवन् । क्षिपेदपोऽञ्जलींस्त्रींश्च कुर्वन्काङ्क्षेत तर्पणम्

ābrahmastambaparyantaṁ jagattṛpyatvidaṁ bruvan kṣipedapo'ñjalīṁstrīṁśca kurvankāṅkṣeta tarpaṇam

Saying 'may the whole universe, from Brahma down to the blade of grass, be satisfied,' one should cast three handfuls of water, thus desiring the completion of the tarpana.